အကၡရာဆန္ေသာ သူမ်ား

(က)

“ဘာကြ မင္းက ဘာကို အေပါင္ထားမယ္

ျပန္ေျပာစမ္းပါဦး”

“ဟုတ္. ကၽြန္ေတာ္ မနက္ျဖန္ကို အေပါင္ထားခ်င္ပါတယ္”

“မနက္ျဖန္က ဘယ္ေလာက္တန္လို႕လဲကြ”

“တန္ပါတယ္… ခင္ဗ်ား လုပ္ရပ္အတိုင္း အတိုင္းအဆမဲ႕ တန္ပါလိမ့္မယ္”

“ေအး.. ငါက အိပ္ေနရင္ေရာကြာ”

“ခင္ဗ်ားအိပ္ေနရင္ေတာ႕ ခင္ဗ်ားအိပ္ယာေလာက္ပဲ တန္ပါလိမ့္မယ္”

“ေဟ.. ေတာ္ကြာ.. အလုပ္ရႈပ္တယ္

အေပါင္မခံႏိုင္ဘူး… ေရႊပဲ အေပါင္ခံတယ္ ဒါပဲ .. သြားေတာ႕”

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ႕ဘဲ ထြက္ခဲ႕လိုက္ပါတယ္။

(ခ)

“အေနအထိုင္သင္ခ်င္လို႕ပါ ဆရာ”

ေဗဒင္ဆရာၾကီးက မ်က္မွန္ကေန ျပဴးျပတယ္။

“ေနပါဦး .. မင္းက အေနအထိုင္ မတတ္လို႕လားဟ”

“ဟုတ္ပါတယ္”

“ဆိုပါဦး .. ဘယ္လို အေနအထိုင္မတတ္တာလဲ”

“ဟုတ္ကဲ႕… ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ငုတ္တုပ္ၾကီး ျဖစ္ေနျပီး

ထိုင္ရင္ မတ္တပ္ၾကီး ျဖစ္ေနပါတယ္ဆရာ”

“ေဟ …”

“ကၽြန္ေတာ္ အခု ဆရာ႕ေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတာပါ

ဒါေပမယ့္ ဆရာထိုင္ေနတယ္လို႕ ျမင္တယ္မလား”

“အင္ .. မင္းက မတ္တပ္ရပ္ေနတာလား ငါျမင္တာေတာ႕ ထိုင္ေနတာပါကြ”

“မဟုတ္ဘူးဆရာ … ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ျပမယ္ ဒီမယ္ၾကည့္”

ေဗဒင္ဆရာၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေမာ႕ၾကည့္တယ္။

“ဟ … အဟုတ္သား… မင္းထိုင္တာက မတ္တပ္ၾကီးပဲ”

ေဗဒင္ဆရာၾကီးက ထံုးစံအတိုင္း မ်က္မွန္ၾကီးကေန ျပဴးၾကည့္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူလည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ႕လိုက္တယ္။

(ဂ)

“ေဘာလံုးကန္ရေအာင္ေဟ႕ …”

သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီး ေဘာလံုးကန္ၾကမလို႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀င္ကန္လိုက္တယ္။ ထိုင္ျပီး ကန္ရေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ အဆင္မေျပပါဘူး။ ဒါနဲ႕ မကန္ေတာ႕ဘဲ အျပင္ထြက္ မတ္တပ္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ႕ အဘိုးေရာက္လာပါတယ္။ သၾကၤန္တြင္း ေဘာလံုးကန္မယ့္အစား ဘုရားတရားလုပ္သင့္ေၾကာင္းေျပာေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုပ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

အဘိုးေနာက္က ကၽြန္ေတာ္ ေလးဘက္ေထာက္လိုက္သြားလုိက္တယ္။

တရားစခန္းနားေရာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ တရားထိုင္ရင္ မတ္တပ္ၾကီး ထိုင္ရမွာ ေတြးျပီး စိတ္ညစ္လို႕ ျပန္လာလိုက္တယ္။

(ဃ)

လူထူးဆန္းတစ္ေယာက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းထူးဆန္းတစ္ခုမွာ ရိုးရွင္းစြာ ဆံုၾကပါတယ္။

“ခင္ဗ်ားက ေတာ္ေတာ္ ထူးဆန္းတာပဲ

ဘာလို႕ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ သြားေနတာလဲဗ်”

“ငါ သြား … တတ္… သ…လို………….သြား… မွ……..ာ…  ေပါ႕”

“အဲ.. ခင္ဗ်ားက စကားေျပာတာက အစ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြေျပာတာပဲေနာ္”

“ေအး.. ဟုတ္………………………တ………ယ္”

“ဟု…………….တ္…………………လ…….ား” လို႕ သူေျပာသလို လိုက္ေျပာေတာ႕ သူက စိတ္ဆိုးျပီး ခုန္ဆြ ခုန္ဆြနဲ႕ ထြက္သြားေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္အိမ္ကို ေလးဘက္ေထာက္ ျပန္လာလိုက္ပါတယ္။

(င)

ဖိနပ္ဆိုင္မွာ ဖိနပ္၀ယ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္႕လိုပဲ ဖိနပ္လာ၀ယ္တဲ႕ ကိုကင္းေျခမ်ားကို ေတြ႕ပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ ဖိနပ္ အရံေျခာက္ရာေပးပါ”

ဆိုင္ရွင္က ဖိနပ္ေတြ ေသတၱာလိုက္ ထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ စပ္စုၾကည့္ပါတယ္။

“ကိုကင္းေျခမ်ား”

“ဘာတုန္းကြ”

“ခင္ဗ်ား ဖိနပ္တစ္ခါ၀တ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲဗ်”

“ျမန္ျမန္၀တ္ရင္ ေန႕တစ္၀က္ေလာက္ပဲကြ”

“ေအာ္ .. ျမန္သားပဲ.. ကၽြန္ေတာ္က ေတာ္ေတာ္ၾကာမယ္ ထင္ေနတာ”

“ဘယ္က ျမန္ရမွာလဲ… ငါေျပာတဲ႕ ေန႕တစ္၀က္ဆိုတာ မင္းတို႕ လူေတြရဲ႕ ေန႕တစ္၀က္ကြ

ငါတို႕အတြက္ ဆယ္ငါးႏွစ္ေလာက္ၾကာတယ္”

“အန္… ဆယ့္ငါးႏွစ္.. ဟုတ္လားဗ်”

“ေအးေပါ႕… တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ဖိနပ္၀တ္လို႕မျပီးခင္.. ေသသြားရွာတယ္ကြ

တစ္ခ်ိဳ႕မဟုတ္ပါဘူးကြာ… ကင္းေျခမ်ား အေကာင္တစ္ရာမွာ

ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္က ဖိနပ္၀တ္လို႕ မျပီးခင္ ေသၾကတာပဲ”

“အန္.. ဒါမ်ားဗ်ာ.. ဖိနပ္မပါဘဲ သြားလိုက္ပါေတာ႕လား..

အခ်ိန္ကုန္လိုက္တာ.. ခင္ဗ်ားနဲ႕”

“ဘာကြ…”

ကင္းေျခမ်ားၾကီးက စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ေအာ္ေျပာပါတယ္။

“ဒီမယ္ .. မင္းျမဲျမဲမွတ္ထား… ဖိနပ္မ၀တ္ရင္ လမ္းသြားေတာ႕ ဆူးဆူးမွာေပါ႕ ငတံုးရဲ႕” ။

(စ)

ေစ်း၀ယ္ျပီး အျပန္လမ္းမွာ လူတစ္ေယာက္ငိုေနတယ္။

“ဒီမယ္ ေဟ႕လူ… လူေတြ ၀ိုင္းၾကည့္ေနတယ္ဗ် မငိုနဲ႕ၾကားလား”

“အင္း” ဆိုျပီး သူခ်က္ခ်င္း အငိုတိတ္သြားတယ္။

“ဘယ္ႏွယ့္ၾကီးတုန္း ခင္ဗ်ားက တိတ္ဆိုေတာ႕လည္း ခ်က္ခ်င္းတိတ္သြားပါလားဗ်”

“ဟီး…” ဆိုျပီး သူက ျပန္ငိုျပန္ေရာ…။

“ေဟာဗ်ာ.. ခင္ဗ်ား ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလဲ”

“အဲဒါေပါ႕.. ငါဟာ က်ိန္စာမိထားတယ္ကြ … စိတ္ညစ္လို႕ ငိုေနတာ.. ဟီး…”

“က်ိန္စာ.. ဟုတ္လား.. ဘယ္လိုက်ိန္စာလဲဗ်”

“ဆိုးပါတယ္ကြာ .. ငါဟာ သူမ်ားေျပာတိုင္း လိုက္လုပ္ရတယ္ကြ..

မလုပ္လို႕ကို မရတာ… ဟီး…” ဆိုျပီး ဆက္ငိုျပန္ပါေရာဗ်ာ။

“ေဟာဗ်ာ.. ခင္ဗ်ား မငိုနဲ႕ တိတ္ဗ်”

“အင္း” ဆိုျပီး ခ်က္ခ်င္းတိတ္သြားျပန္ေရာ..။

“အဲ .. ဟုတ္သား.. က်ဳပ္ေျပာတာနဲ႕ လိုက္လုပ္တာပဲေပါ႕ ခင္ဗ်ားက

ဆက္ငိုဗ်ာ”

“ဟီး….”

“တိတ္ဗ်ာ”

“အင္း..”

“ခင္ဗ်ား ေစ်းကို ညေနထိ ပတ္ေျပးဗ်ာ..”

“အင္း” ဆိုျပီး ထိုသူ ပတ္ေျပးေတာ႕တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ကို ေလးဘက္ေထာက္ျပီး ျပန္လာခဲ႕ပါတယ္။

(ဆ)

ေဆးဆရာၾကီးတစ္ဦးပါ။

“ဆရာၾကီး”

“ေျပာ.. လူကေလး…”

“ဆရာၾကီးက ဘာေဆးေတြမ်ားေဖၚေရာင္းတာလဲဗ်”

“မသိခ်င္ပါနဲ႕ကြာ”

“သိခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ”

“သိခ်င္လည္းေျပာျပမယ္ကြာ

ငါေဖၚတဲ႕ေဆးက တစ္မ်ိဳးတည္းပါ မေသေဆးကြ”

“ဟား.. ဟား.. ဆရာၾကီးကလည္း မျဖစ္ႏိုင္တာ

မေသေဆးသာ ေဖၚႏိုင္လို႕ကေတာ႕ ဆရာၾကီးကို တစ္ကမာၻလံုးက သိေနမွာေပါ႕”

“မယံုလည္းေနေပါ႕ကြာ…”

“ဒါဆို.. သက္ေသျပဗ်ာ.. ဆရာၾကီးရဲ႕ ေဆးစားျပီး မေသတဲ႕သူရွိလားဗ်”

“မရွိလို႕ေပါ႕ကြာ.. ရွိရင္ မင္းေျပာသလို နာမည္ၾကီးေနျပီေပါ႕”

“အြန္.. ဒါနဲ႕မ်ား.. မေသေဆးတဲ႕.. ဟား.. ဟား…”

ေဆးဆရာၾကီးက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ ျပန္ေျဖပါတယ္။

“ဒီမယ္ လူကေလး.. က်ဳပ္ေဆးက .. တကယ္မေသေဆးကြ

ဒါေပမယ့္.. ဒီေဆးကို စားရင္ မေသခ်င္တဲ႕ ေလာဘနဲ႕ စားလို႕မရဘူး…

ခက္ေနတာက .. ဒီေဆးကို စားသူတိုင္းဟာ မေသခ်င္လို႕ စားခဲ႕ၾကတာခ်ည္းပဲ

ဒါေၾကာင္း ေဆးစြမ္းမထက္တာကြ”

“အင္.. ဆရာၾကီးေဆးကလည္း

မေသေဆးလည္းေျပာေသး…. မေသခ်င္ရင္ ေဆးစြမ္းမထက္ဘူးတဲ႕”

ေဆးဆရာၾကီးက ဘာမွ ဆက္ရွင္းမျပတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ႕လိုက္တယ္။ ေစ်းမွာေတြ႕ခဲ႕လူကို ေသလိုက္ေတာ႕လို႕ေျပာျပီး ေဆးဆရာၾကီးရဲ႕ ေဆးတိုက္ၾကည့္ျပီး စမ္းသပ္ရမယ္လို႕ ခင္ဗ်ားတို႕ေကာ မထင္ၾကဘူးလား။ အျပန္လမ္းမွာေတာ႕ ကိုကင္ေျခမ်ားၾကီးက သစ္ပင္ေအာက္မွာ ဖိနပ္၀တ္ေနေလရဲ႕။

ရင္နင့္ေအာင္

Read more »

Posted in: ၀တၳဳတို

ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ေခတ္ထဲက လူ

“ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ေခတ္ႀကီးကုန္သြားျပီ”တဲ႕။


ဟုတ္လား။ ခင္မ်ားေသခ်ာလို႕လား။ ဒါဆို ငါ့ဘ၀ႀကီး သြားျပီ။ အဲ..။ ေလၾကီးေလက်ယ္ေတြ ငါေလွ်ာက္ေျပာမိျပီလား။ ေနပါဦး။ ေလၾကီးၾကီး၊ ေလက်ယ္က်ယ္။ လူတစ္ေယာက္ကဒီပါးစပ္ေပါက္ကပဲေျပာရတာ။ ဒါကိုဘယ္လိုလုပ္ ေလႀကီးေလက်ယ္ ျဖစ္သြားရတာတုန္း။ ထားပါ။ ခင္မ်ားကအြန္သည္ အဲလီးဖန္႕(on the elephant) ပဲ။ ဘ၀ဆိုတာ ဘာညာ၊ ဒီေခတ္ၾကီးမွာဘာညာ။ ေတာ္ပါေတာ႕ဗ်ာ။ ဟုတ္ပါျပီ။ ခုခင္မ်ားစားေနတာတဲ႕ ကင္ခ်ီကေကာ ကလပ္စစ္ၾကီးဟုတ္လို႕လား။
ကဲ။ ထ။ ငါတို႕ လုပ္႐ွားၾကမယ္။ ေမွာင္ေနေပမယ့္ ငါတို႕မွာဖေယာင္းတိုင္ေတြ ႐ွိတယ္။ တို႕ေတြ ေလာကကို မီးထြန္းၾကည့္ရေအာင္လား။


ဟုတ္ျပီ။ ဟုတ္ျပီ။ ျမင္ရျပီ။
အန္။ ပန္းလက္ဖ၀ါးလား။ ေအာ္။ တာရာမင္းေ၀က ေသသြားျပီ၊ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ သစၥာနီလား။ ေပ်ာက္ေနတယ္ဗ် (သူ႕ ၀တၳဳထဲကအတိုင္း)။ အဲ။ မေမးနဲ႕။ ခင္မ်ားေမးမွာ က်ဴပ္သိတယ္။ မင္းခိုက္စိုးစန္က ပေဟဠိနန္းေတာ္မွာ ခုေနရပ္ရင္ တစ္သိန္းေပးမယ္တဲ႕။ ဒါဆိုတို႕ရဲ႕ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္စာေပေတြ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ ဘယ္သိမလဲဒါေတာ႕။ ေနပါဦး။ စႏၵရားဆိုလား၊ ပတၱလားဆိုလား၊ ၾကြက္ျဖတ္ေျပးတဲ႕ က်ားေပါက္တစ္ေယာက္ေရာ။ သူလား။ ကင္ဆာသီခ်င္းဆိုျပီးကင္ဆာျဖစ္ေနျပီ။ ဘာကင္ဆာလဲဆိုေတာ႕၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ ပန္႕ကင္ဆာေပါ႕ဗ်ာ။ ခက္ျပီ။ အဲဒါမွ။
ငါတို႕လိုတာကပို႕စ္ေမာ္ဒန္ပါ။
“ဘယ္ေရာက္ကုန္လဲေဟ႕။ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကျပီလဲ”
“ခင္မ်ာ.. အစ္ကိုႀကီးပိုက္ဆံရွင္းမလို႕လား”
“ဟာကြာ…ေသာက္ေနတဲ႕ လက္ဖက္ရည္ေတာင္ မကုန္ေသးဘူးကြ၊ မင္းကလည္း”
ကဲ၊ ခက္ေပဘူးလား။ လူေတြက။ ဘာကိုမွ နားလည္မႈ မရွိဘူး။




“ ေသခ်ာလို႕လားဗ်ာခင္မ်ားဟာက”
“ ေသခ်ာတာေပါ႕ဗ်ာခုေခတ္က third generation ေခတ္ၾကီးဗ်
စကားတိုင္းကိုအျမန္ေျပာႏိုင္မွ ျဖစ္မွာ
တစ္စကၠန္႕မွာခင္မ်ားစကားလံုး ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ႐ြတ္ႏိုင္ရမယ္”
ဘုရားေရ။ သတ္ဂ်နေရး႐ွင္းတဲ႕။ဘာတဲ႕။ ေအာ္။ တြစ္ဆိုလား။ ဂန္းစတားရပ္ပ္ ဆိုလား။ အဲ။ ခက္ကုန္ပါျပီ။ ေနပါဦး။ ဒါကအႏုပညာတဲ႕လား။ ဒို႕ရဲ႕ ေရာ႕ဒ္စတီး၀ပ္ေတာင္ ဒါကိုေၾကာက္လို႕ဘုရားသခင္ဆီ ႐ြက္လႊင့္သြားခဲ႕ေလသလား။ အိုေက။ အားလံုးကိုအ႐ံႈးေပးပါတယ္ဗ်ာ။ တစ္ခုပဲ။ လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီေရ။ ေရ႐ႈရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညစာမွာ ငါလည္းစားခ်င္တယ္။


အင္း။ သိသားပဲဗ်။ သိပ္သိတာေပါ႕။ လူဟာမွားတတ္ၾကေတာ႕ “ငါ .. မွားတာ႐ွိရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္” ဆိုလိုက္ရင္ ေပါက္ျပီေပါ႕။ ကိုေလးျဖဴကလည္းဘယ္ခံမွာလဲ။ မခံဆို၊ ဘာမွလုပ္စရာမလိုဘူး။ ခ်ယ္ရီဦးမွာ နာရီေၾကာ္ျငာမင္းသားလုပ္ေနတာ မအားဘူးဗ်။ ဒါဆိုေသျပီ။ မေသပါဘူး။ ေသြးနဲ႕ေရးခဲ႕တဲ႕ ေက်ာက္စာမင္းသား တို႕ ကိုမ်ိဳးၾကီး ႐ွိေသးတယ္။ အာ။ သူက ႐ိုးရွင္းစြာပဲ ျမန္မာဘီယာကိုအျမည္းမစားဘဲေသာက္ေနတယ္။ ဟ။ လုပ္ၾကပါဦးဟ။ေနဦး။ ေနဦး။ တို႕ေတြ ေစာင့္ရဦးမယ္။ လိႈင္ဦးေမာ္က အိုလိႈင္ဦးေမာ္လုပ္ေနျပီ။ လင္းလင္းက ျပန္လာပါ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္လုပ္ေနျပီ။ ၀န္႕တက္က လူ မအ-တအ ဂီတလုပ္ေနျပီ။ စီးတီးအပ္ဖ္အမ္ကနားမလည္ေအာင္ အဆိုႏိုင္ဆံုးဆုေပးဖို႕ျပင္ေနျပီတဲ႕။
“ခင္မ်ားကစိုးရိမ္ေနလို႕ပါဗ်ာ … ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ဆိုတာမေသပါဘူး
ခုေတာင္ ေဒၚလာေစ်းေတြ က်ေနျပီမလား”
“အာ… ဘာဆုိင္လို႕လဲဗ်”
“ေအး..အဲဒီ.. မဆုိင္တာကိုကခင္မ်ားတို႕ရဲ႕ Epiphany ဆိုတဲ႕ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ သေဘာတရားတစ္ခုေလဗ်ာ”
ျဖတ္ခနဲလား။ ေအာ္။ နားလည္ျပီ။ဒါဆိုေဘာ္ဒါ။ ျပန္မလာနဲ႕ဦး။ အဲ။ မသိဘူး။ မင္းလာခ်င္လည္းလာေပါ႕။ ဒီမွာေကာဟိုမွာေကာ။ ဘာမွ မထူးဘူး။ ေတာ္ၾကာမွ ………….။ ေတာ္ျပီ..။ မေျပာေတာ႕ဘူး။ အဲဒီ႕ ကိစၥ။ တို႕ရဲ႕ အင္းစိန္နဲ႕ အိုးဘိုကလည္းကလပ္စစ္ၾကီးဗ်။ ခုေျပာခ်င္တာကဂ်ပ္စင္ထိပ္ကလာရိပ္ျပာမွာငါတို႕ ပန္းခ်ီဆြဲရေအာင္ေလ။ဒါမွမဟုတ္ ငါ့အေတြးမ်ားလည္းမီးခိုးေတြအူေအာင္ ကခုန္ၾကည့္ၾကစို႕ရဲ႕။


“အားလံုး … အားလံုး..
ခင္မ်ားတို႕ရဲ႕ ျပႆနာေတြ က်ဴပ္သိပါတယ္ဗ်ာ…
ခင္မ်ားတို႕ ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ႕ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ကိစၥကို ဘာမွ မပူနဲ႕ဗ်…
ေျဖ႐ွင္းေပးမယ့္လူတစ္ေယာက္႐ွိပါတယ္..”
“အဲ …”
“အို ….”
“ဟင္ ….”
“ဟုတ္ရဲ႕လားေဟ႕ ………….”
အင္း။ ခင္မ်ားတို႕ သိၾကတဲ႕အတိုင္း။ ခုေခတ္ကအိုင္တီေခတ္။ အိုင္ပတ္ေတြ။ အိုင္ေပါ႕ေတြ၊ အိုင္ဖုန္းေတြ။ အိုင္ ဆဲဗင္းေတြ။ တအိုင္တဲအိုင္ၾကတဲ႕ ေခတ္။ ဟာဗ်ာ။ ၾကာပါတယ္ဗ်ာ။ ဖာစီဘြတ္သိတယ္မလား။ အဲ။ faဖာ၊ ceစီ၊ ဖာစီဘြတ္။ ဟ၊ faနဲ႕ceကိုတြဲဖတ္။ face book ေဖ႕စ္ဘြတ္ဟ။ ေအာ္ေအး။ ေဖ႕စ္ဘြတ္ကိုေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာငနဲတစ္ေကာင္ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ေတြ ေရးေနျပီ။ ဘာတဲ႕ နာမည္ကရင္နင့္ေအာင္တဲ႕။






“ ေဟး…. ရင္နင့္ေအာင္တဲ႕ ကြ”
“ေဟး .. ရင္နင့္ေအာင္ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္နစင္ ကြ”
“အိုပါး .. ခိုမားစီးမိသ .. အိုပါးရင္နင့္ေအာင္ စာတာညိ”
“၀မ္းစ္မိုး .. ဗရာဗို …ရင္နင့္ေအာင္ … ယူအာ ၀ဲလ္ကမ္း”
“ဟိုက္ .. အာတီးကတ္သို႕ကိုစိုင္းမက္.. ရင္နင့္စံ …”
“မဂၤလာအေပါင္းခေညာင္းရင္း အားလံုးအဆင္ေျပေအာင္ ရင္နင့္ေအာင္ လာပါျပီခင္မ်ား  .. ဒူေ၀ ..ဒူေ၀ …”




အဲ.. ဘာတုန္းဟ။
အင္ .. ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း။
အာတားစြတ္ေတာ႕ဘူး။
ေဟး ..၀တ္.. ဟပ္ပန္း .။
ခဏေလးဗ်ာ။ ရင္နင့္ေအာင္ စႏၵီျမင့္လြင္႐ိွဴးပြဲသြားၾကည့္ေနလို႕။
ဂြိ။

Read more »

Posted in: ၀တၳဳတို

ေမတၱာတရားျဖင့္ ပ်ံသန္းျခင္း

(၁)
အဲဒီေန႕က စြန္ေလး ကၽြန္ေတာ္ဆီ ေရာက္လာခဲ႕သည္။ အဲဒီေန႕က ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြ မရွိခဲ႕ဘူး။ ေႏြဦးရဲ႕ ခပ္ျပင္းျပင္းေလတစ္ခ်ိဳ႕ကို ခံစားေနခ်ိန္မွာပဲ စြန္ေလးက ကၽြန္ေတာ္႕ဆီေရာက္လာခဲ႕တာပါ။
          “မင္းက ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္ကလဲ”
          “ကၽြန္ေတာ္က စြန္ေလးေလ၊ ေလတံခြန္ေလးဆိုလည္းဟုတ္တယ္၊  ဟိုး … မိုးေပၚက လာတာေပါ႕”
စြန္ေလးက ေကာင္းကင္ရဲ႕ တစ္ေနရာကို လက္ညိဳးထိုးျပျပီး ကၽြန္ေတာ္႕ေမးခြန္းကို ေျဖပါသည္။
          “မိုးေပၚက      ဟုတ္လား”
စြန္ေလးက ေခါင္းညိမ့္ျပေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္က ေမးခြန္းထုတ္ပါသည္။
          “ေနပါဦး၊ မင္းက မိုးေပၚကလာတာဆိုေတာ႕ ပ်ံတတ္လို႕လား
          မင္းမွာ အေတာင္ပံမွ မပါဘဲ”
စြန္ေလးက ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ျပံဳးတံုးတံုးလုပ္ေနပါသည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕အျပံဳးက အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ အျပံဳးမ်ိဳး။
          “အစ္ကိုကေကာ ပ်ံတတ္လား”
          “ဟင္အင္း”
ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းခါျပေတာ႕ စြန္ေလးက
          “ဒါဆို မိုးေပၚမေရာက္ဖူးဘူးေပါ႕ ဟုတ္လား” လို႕ ေမးပါသည္။
          “မိုးေပၚလား၊ ေရာက္ဖူးတယ္ကြ၊ ေလယာဥ္ၾကီးစီးတုန္းက”
          “ဟင္၊ အစ္ကိုလည္း အေတာင္ပံမရွိဘဲ မိုးေပၚေရာက္ႏိုင္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္လည္းေရာက္ႏိုင္တာပဲေလ”
          “ေၾသာ္၊ အဲလိုလား”
          “အင္း”
မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႕က တိုက္သည္႕ ေလေတြေၾကာင့္ သစ္ရြက္ေတြ ပိုေၾကြခဲ႕သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္က ထင္ခဲ႕မိသည္။ ေႏြဦး၏ ေလရူးအေ၀႕ အေျခမခိုင္ေသာ ႐ြက္၀ါတို႕ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်ခဲ႕ၾကသည္။ အဲဒီေန႕က။ စြန္ေလးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္သည္ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္။ သူဟာ သူ႕ဘ၀ကို ေက်နပ္မႈ အျပည့္အ၀ ရွိခဲ႕သူတစ္ေယာက္ေပါ႕။
          “ဒီေနရာေလးက အရမ္းေအးခ်မ္းတယ္ေနာ္ အစ္ကို
          အစ္ကိုက ဒီေနရာမွာ ေန႕တိုင္း လာထိုင္ေနက်လားဟင္”
ဒီေနရာဆိုသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္အိမ္၏ မလွမ္းမကမ္းက ေညာင္ပင္အိုေအာက္ကို သူက ဆိုလိုတာပါ။
          “အင္း”
ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိမ့္ျပေတာ႕ သူက ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ႕ဘဲ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနျပန္သည္။ အဲဒီေန႕က သူ႕ကို ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္မေမးျဖစ္ခဲ႕ပါ။ သူကေတာ႕ ေလေတြတိုက္သည့္အခါ သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြက်သြားတာကို ၾကည့္လိုက္၊ ေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးမွာ ေလဟုန္စီးေနသည့္ ငွက္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ႏွင့္ ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနျပန္ပါသည္။
          “အစ္ကို၊ ဒီေန႕ မိုးရြာမယ္ထင္လားဟင္”
          “မရြာဘူးထင္တယ္၊ တိမ္ေတြမွ မရွိဘဲ”
ကၽြန္ေတာ႕စကားၾကားေတာ႕ သူက ေတာ္ေသးတာေပါ႕ဟုဆိုကာ သက္ျပင္းခ်သည္။
          “ဘာလို႕လဲ စြန္ေလးရဲ႕၊ မင္းက မိုး႐ြာတာမၾကိဳက္လို႕လား”
          “မၾကိဳက္ဘူး၊ လံုး၀ပဲ” လို႕ သူက ခါးခါးသီးသီးျငင္းသည္။
          “ဘာလို႕လဲကြ”
          “အစ္ကိုကလည္း စြန္ဆိုတာ မိုးေရထိရင္ စုတ္ျပဲသြားတာေလ
          ကၽြန္ေတာ္႕ဘ၀ကို စုတ္ျဖဲမယ့္ မိုးကို ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ၾကိဳက္မွာလဲ”


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
(၂)
စကၠဴဆိုသည္မွာ ေရမွာ စုတ္ျပဲတတ္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ စကၠဴျဖင့္ လုပ္ေသာ ေလတံခြန္မ်ား၊ စကၠဴျဖင့္ လုပ္ေသာ အိတ္မ်ား၊ စကၠဴျဖင့္ လုပ္ေသာ စာအုပ္မ်ားသည္လည္း ေရမွာ စုတ္ျပဲၾကရ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ဘ၀မ်ားသည္လည္း စကၠဴျဖင့္ ျပဳလုပ္ေလသလားဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ပါသည္။
ဘ၀ဆိုသည္မွာ စုတ္ျပဲလြယ္သည့္ အရာတစ္ခုဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕တေတြသည္ ေမြးလာကတည္းက ပလက္စတစ္ေလာင္းခဲ႕ဖို႕ ေကာင္းပါသည္။ သို႕ေသာ္ မာေခါက္ေခါက္ႏွင့္ ထားရသိုရလြယ္မည္မထင္။ တခါတရံ သင္သည္ စကၠဴတစ္ရြက္လို ေပ်ာ႕ေျပာင္းေကြးညႊတ္သင့္ေၾကာင္း အၾကံေပးပါက သင္လက္ခံပါမည္လား။ စကၠဴတစ္ရြက္လို စုတ္ျပဲမွာ စိုးသျဖင့္ ဘယ္မွ မသြားဘဲ၊ ဘာမွမလုပ္ဘဲ တစ္ေနရာရာမွာ ပုန္းေနဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ၾကံစည္ခဲ႕ဖူးပါသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုေန႕က ျငီးေငြ႕စရာေကာင္းလြန္းသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ မိုးေရ ထြက္ခ်ိဳးျဖစ္ခဲ႕သည္။
ေနာက္ဆံုးေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္သည္ သြားစရာရွိတာသြား၍ လုပ္စရာရွိတာလုပ္လိုက္မည္ဟု အလြယ္ေလးေတြးလိုက္ပါသည္။ စုတ္ျပဲမည္ဆိုလည္း အလုိက္သင့္ စုတ္ျပဲလိုက္႐ံုပင္။ ဘာမွ အသံုးမခ်ဘဲ ေဆြးေျမ႕သြားသည္ထက္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ရင္း မေတာ္တဆ စုတ္ျပဲသြားရသည္က ပိုေကာင္းေပလိမ့္မည္။


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


(၃)
          ေညာင္ပင္အိုႀကီးေအာက္ေရာက္ေတာ႕ စြန္ေလးက
          “အစ္ကို ဒီေန႕ေနာက္က်တယ္” လို႕ေျပာျပီး ႏႈတ္ဆက္သည္။
          “ဘာလဲ၊ မင္းက အစ္ကို႕ကို ေမွ်ာ္ေနတယ္ေပါ႕”
ကၽြန္ေတာ္ေမးခြန္ကို သူက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ေခါင္းညိမ့္ျပပါသည္။ သူ၏ ျဖဴစင္မႈကို ကၽြန္ေတာ္က အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ အၾကြင္းမဲ ယံုလိုက္ပါသည္။ အဲဒီေန႕ကလည္း ေညာင္ပင္အိုၾကီး၏ အရိပ္အာ၀ါသသည္ အရင္ကလို တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္း၍ သာယာေန၏။ ေညာင္ပင္အိုၾကီးဟု ဆိုရျခင္းမွာ ဤေညာင္ပင္၏ သက္တမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ႕ အဖိုးထက္ပင္ ပိုၾကီးသည္ဟု သိထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ကေလးဘ၀ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤေညာင္ပင္၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ ေဆာ႕ကစားခဲ႕ပါသည္။
          “အစ္ကို၊ ဒီေန႕လည္း မိုးမ႐ြာေလာက္ပါဖူးေနာ္”
စြန္ေလးက ေကာင္းကင္တစ္ေနရာဆီမွ တိမ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ေမးသည္။
          “အင္း၊ မ႐ြာေလာက္ပါဘူး”
မရြာေလာက္ပါဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခဲ႕ေသာ္လည္း ရာသီဥတုဆိုသည္မွာ ၾကိဳတင္တိတိက်ခန္႕မွန္း၍ မရႏိုင္ေသာ အရာပါ။ တကယ္ေတာ႕ ရာသီဥတုမွ မဟုတ္၊ ဘယ္အရာကေကာ ၾကိဳတင္ သိ႐ွိထားႏိုင္လို႕လဲ။
          ဘ၀ဆိုသည္မွာ အေပၚဖဲခ်ပ္ႏွင့္တြဲ၍ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည့္ ေအာက္ဖဲတစ္ခ်ပ္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပြတ္ၾကည့္ရသလိုမ်ိဳး ရင္ခုန္စရာေကာင္းလွပါသည္။ သို႕ေသာ္ အေျဖရလဒ္ကေတာ႕ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ခံလိုက္ရသည္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ ျဖစ္လာသမွ်ကို အရွိအတိုင္းလက္ခံလိုက္ရသည္ပင္။
          “အစ္ကို၊ ကၽြန္ေတာ္႕လို ေလတံခြန္တစ္ခု မျဖစ္ခ်င္ဘူးလား”
          “မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး၊ စြန္ေလးရဲ႕”
          “ဘာလို႕”
ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ပုခံုးတြန္႕ျပလိုက္သည္။
          “ေနပါဦး၊ မင္းကေကာ လူမျဖစ္ခ်င္ဘူးလား”
          “မျဖစ္ခ်င္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္က ငွက္ျဖစ္ခ်င္တာ”
          “ဘာလို႕”
သူကဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ္လုပ္သလို ပုခံုးတြန္႕ျပပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ေတာ႕ သူပါလိုက္ ရယ္ပါသည္။ ေလတံခြန္တစ္ခု ပုခံုးတြန္႕ျပသည္ကို သင္ျမင္ဖူးပါသလား။ သူ႕ပံုစံမွာ အလြန္႐ိုးရွင္း၍ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းပါသည္။
          အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရယ္ျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္။ အတူတူ။ အဲဒီေန႕က ေန၀င္ခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရယ္သံမ်ားျဖင့္ ပိုမိုသစ္လြင္ခဲ႕ပါသည္။


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


(၄)
          “ငွက္ေတြက ဘာလို႕ ပ်ံႏိုင္ၾကတာလဲ အစ္ကို”
          “သူတို႕က သူတို႕ရဲ႕ ေပါ႕ပါးတဲ႕ ခႏၶာကုိယ္ကို ကမာၻစြဲငင္အားဆီက ႐ုန္းကန္ႏိုင္မယ့္ အေတာင္ပံေတြ ရွိေနလို႕ေပါ႕”
          “ကၽြန္ေတာ္ သူတို႕လိုမ်ိဳးပ်ံလို႕ မရဘူးလားဟင္”
          “ပ်ံသန္းျခင္းဆိုတာ စကားကသာလွပတာ၊ အမွန္ေတာ႕ ႐ုန္းကန္ျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ စြန္ေလးရဲ႕”
          “အစ္ကိုေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာ နားမလည္ဘူး”
အဲဒီေန႕ကေတာ႕ စြန္ေလးက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာနားမလည္ဘူးဆိုကာ (လူေတြလို) ေခါင္းကုတ္ကာ ေနျပန္ပါသည္။
          “အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အစ္ကိုလည္း ပ်ံသန္းၾကည့္ခ်င္ပါတယ္
          လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အစ္ကို ပ်ံသန္းျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို
          ေသေသခ်ာခ်ာ နားမလည္ေသးဘူး”
          “ဟင္၊ အစ္ကိုကလည္း ၊ ဒါဆို အစ္ကို ေသခ်ာသိတဲ႕ဟာ ေျပာကြာ”
          “ေသခ်ာသိတဲ႕ဟာလား”
          “အင္း၊ ေျပာ” ဆိုျပီး စြန္ေလးက ကၽြန္ေတာ္ဘာေျပာမလဲဆိုတာကို စိတ္၀င္တစား နားေထာင္လ်က္ရွိပါသည္။
သူကေျပာဆိုကာမွ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေျပာရမွန္းမသိဘဲျဖစ္ခဲ႕ရသည္ကို ခုထိ မွတ္မိေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာသိသည္႕အရာလား။ ဘ၀မွာ ဘယ္အရာကို ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာပိုင္ႏိုင္စြာ သိပါသလဲ။ ( အခုအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ေသခ်ာသိသည့္အရာတစ္ခုခု ေျပာပါဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က ေလးျဖဴရဲ႕မေရရာဘူးဆိုသည္႕ သီခ်င္းကို ဆိုျပလိုက္မည္ျဖစ္ပါသည္။)
“ေသခ်ာသိတဲ႕ဟာလား၊ အစ္ကို ေသခ်ာသိတာတစ္ခုက မင္းကို အစ္ကို ခင္တြယ္ေနျပီဆိုတာပဲ”
ကၽြန္ေတာ္႕စကားဆံုးေတာ႕ စြန္ေလးက ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ႕ဘဲ ျငိမ္သက္သြားပါသည္။ ျပီးေတာ႕ သူက ေက်ာက္ခဲတံုးေလးေတြကို ေကာက္လိုက္၊ ဇယ္ေတာက္သလို ေတာက္လိုက္၊ အေ၀းသို႕လႊင့္ပစ္လိုက္ လုပ္ေနသည္။
“ဘာလို႕ ၊ အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ္႕ကို ခင္တြယ္ရတာလဲ”
“မသိဘူး” ဟု ကၽြန္ေတာ္က ရိုးရွင္းစြာ ေျဖခဲ႕ပါသည္။ ဘ၀တြင္ မသိေသာအရာကို မသိဘူးဟု ႐ိုးရွင္းစြာ ၀န္ခံတတ္ဖို႕လိုပါသည္။ သံေယာဇဥ္ဆိုသည္မွာ ကိုယ္မသိလိုက္သည့္ အခ်ိန္မွာ ၀င္ေရာက္လာတတ္၍ ကိုယ္တကယ္တမ္း သိလိုက္မိျပီး မၾကာခင္မွာေတာ႕ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတတ္ေၾကာင္း အဲသည္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ႕။ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္က ပန္းေလးတစ္ပြင့္မွာလာနားသလို ျပန္ထြက္သြားသည့္အခ်ိန္မွာလည္း ပန္းေလးတြင္ လိပ္ျပာ၏ ေျခရာ မက်န္ခဲ႕လွ်င္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ရင္ဘတ္တြင္ေတာ႕ ေျခရာထင္ဖို႕ အေကာင္းဆံုး သဲေသာင္ျပင္ၾကီးတစ္ခုရွိခဲ႕ပါသည္။ ေျခရာထင္က်န္ေနရစ္ဖို႕ ေရာက္လာခဲ႕သူရဲ႕ အျပစ္လား၊ သို႕မဟုတ္ ေျခရာထင္က်န္ႏိုင္သည္ သဲေသာင္ျပင္၏ အျပစ္လားဆိုသည္ကိုေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္က မစဥ္းစားခ်င္ေတာ႕။ ဘ၀၏ ေမ႕ေမ႕ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကိစၥမ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊ မွတ္မွတ္ရရ ကိစၥမ်ားသည္လည္းေကာင္း အရာရာသည္ ဘယ္အရာမွ ေရရာျခင္းမ႐ွိခဲ႕။ေလာကတြင္ အခ်ိဳ႕ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ ခေရေစ႕တြင္းက် ရွာေဖြမေနဘဲ ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္ေနလိုက္႐ံုပင္ ျဖစ္ပါသည္။


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


(၅)
          ထိုေန႕က ကၽြန္ေတာ္စြန္ေလးဆီ ေနာက္မက်ဘဲ ေရာက္ခဲ႕ပါသည္။ စြန္ေလးက ထံုးစံအတိုင္း ေညာင္ပင္အိုၾကီးေအာက္တြင္ ေက်ာက္ခဲေလးမ်ားႏွင့္ ဇယ္ေတာက္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ျမင္ေတာ႕ သူက ၀မ္းသာအားရႀကိဳဆုိျပီး သူေျပာခ်င္တာေတြ ဆက္တိုက္ေျပာပါေတာ႕သည္။
          “အစ္ကိုရ၊ ေရာက္လာတာ အေတာ္ပဲ၊ အစ္ကို႕ကို ေစာင့္ေနတာ
          အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္႕ကို တစ္ခု ကူညီေနာ္၊ ကူညီမယ္မလား၊
          ကူညီမွာပါ  အစ္ကိုက၊ ဟုတ္တယ္မလား”
အဲသည့္ေန႕ကေတာ႕ အရင္ႏွင့္မတူ တက္ၾကြေနတဲ႕ သူ႕ပံုစံကို ကၽြန္ေတာ္ အံၾသခဲ႕မိပါသည္။
          “ျဖည္းျဖည္းေျပာပါ စြန္ေလးရဲ႕၊    အစ္ကို ဘာကူညီရမွာလဲေျပာ”
          “အင္း၊ မိုးေပၚတက္ခ်င္လို႕ အစ္ကိုရဲ႕”
          “ဘုရားေရ၊   အစ္ကိုမွာ ေလယာဥ္ပ်ံမွ မ႐ွိဘဲ”
          “အာ… အစ္ကိုက လုပ္ျပီ၊ ေလယာဥ္ပ်ံမလိုပါဘူး အစ္ကိုရဲ႕ ႀကိဳးရွိရင္ရျပီ”
သူက အားႀကိဳးမာန္တက္ေျပာေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ေသခ်ာ ေမးရျပန္သည္။
          “ႀကိဳးရွိရင္ မိုးေပၚကို ေရာက္လို႕လား ၊ စြန္ေလးရဲ႕”
          “ေရာက္တာေပါ႕ အစ္ကိုရဲ႕၊
          ႀကိဳးစ တစ္ဖက္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ေနမယ္၊ က်န္တဲ႕တစ္ဖက္ကို အစ္ကိုက ကိုင္ထားျပီး
          ႀကိဳးကို ေလွ်ာ႕လိုက္၊ ျပန္တင္းလိုက္လုပ္၊
ေလတိုက္လာတဲ႕အခါ ကၽြန္ေတာ္က တျဖည္းျဖည္း အေပၚတက္သြားေရာ”
“ဟုတ္ရဲ႕လား၊ အစ္ကို မလုပ္တတ္ေလာက္ဖူးထင္တယ္ေနာ္”
“ဟုတ္ပါတယ္ဆိုမွ၊ လြယ္လြယ္ေလးပါဆိုမွ၊ မလုပ္ေပးရင္လည္းျပီးေရာ၊
အစ္ကို႕ကို မေခၚေတာ႕ဘူး”
စြန္ေလးက ထိုသို႕စိတ္မရွည္စြာ ေျပာျပီး တစ္ဖက္လွည္႕ စိတ္ေကာက္သြားပါသည္။
          “ကဲပါကြာ၊ စိတ္မေကာက္နဲ႕၊ အစ္ကို မင္းသေဘာအတိုင္းလုပ္ေပးမယ္
မနက္ျဖန္ခါ ၾကိဳးယူခဲ႕မယ္ေနာ္” လို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ႕ “ေဟး” ဆိုျပီး ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ခုန္ေပါက္ေနျပန္ပါသည္။ သူလိုခ်င္တာတစ္ခုကို ဘာမွ မစဥ္းစားဘဲ ပူဆာတတ္တဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္လိုမ်ိဳး သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်မိခဲ႕ပါသည္။ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ပူဆာသလို လူၾကီးတစ္ေယာက္ကမ်ား ပူဆာေနခဲ႕ပါလွ်င္ ေ၀ဖန္အျပစ္တင္ၾကမည္လားဟု သင့္ကို ကၽြန္ေတာ္က လမ္းႀကံဳလွ်င္ ေမးၾကည့္ခ်င္ပါေသးသည္။


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


(၆)
          ထိုေန႕မွ စ၍ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ စြန္ေလးကို မိုးေပၚသို႕ လႊတ္တင္ႏိုင္သည့္ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္ခဲ႕ပါသည္။ အစပိုင္းေတာ႕ ခက္ခဲသလို႐ွိခဲ႕ေပမယ္႕ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ႕ သူ႕ကို မိုးေပၚသို႕ လႊတ္တင္ရသည္မွာ အလြယ္ေလးဟု ကၽြန္ေတာ္က ထင္ျမင္လာခဲ႕ပါသည္။ သူေပ်ာ္႐ႊင္ေနသည္ကို ျမင္ရတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ပို၍ ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ႕ပါသည္။ သူ႕ကို လႊတ္တင္ခဲ႕သည္႕ ႀကိဳးက သူ႕အတြက္ေတာ႕ ေကာင္းေကာင္းခိုင္ျမဲခဲ႕သလို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက မျမင္ရသည့္ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကလည္း ပို၍ပင္ ခိုင္ျမဲခဲ႕ပါသည္။
          မိုးေပၚတစ္ေနရာတြင္ သူက အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႕ပါသည္။ သူသည္ သူ၏ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ တစ္ခုအတြက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ႕ေပါ႕ပါးပါး ေပ်ာ္႐ႊင္ရဲသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕ စြန္ေလးလို မဟုတ္ခဲ႕။ ေပ်ာ္႐ႊင္လို႕ပါဆိုၿပီး တဟားဟားရယ္ေမာလိုက္လွ်င္ ကုိယ္႕ကို အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ၀ိုင္းၾကည့္ၾကမည္လားဟု စိုးရိမ္တတ္သူတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ႕ပါသည္။ အျမဲလိုလို ကၽြန္ေတာ္သည္ အရာရာကို အကာအကြယ္တစ္ခုျဖင့္ ေနထိုင္ခဲ႕သည္။ တကယ္ေတာ႕ ဘ၀တြင္ ရယ္ေမာျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ငိုေၾကြးျခင္းသည္လည္းေကာင္း အရာရာကို အနည္းႏွင့္ အမ်ားေတာ႕ စြန္႕စားကာ ေနၾကည့္ဖို႕ ေကာင္းပါသည္။
          မိုးေပၚတစ္ေနရာဆီမွ စြန္ေလးကေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေျပာင္ျပလိုက္၊ လွ်ာထုတ္ျပလိုက္၊ ရယ္ေမာလိုက္ႏွင့္ ေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးတူးလို႕ ေနပါသည္။
          “ေမာေနၿပီလား၊ စြန္ေလးရဲ႕”
          “ေမာပါဘူးေနာ္၊ ေပ်ာ္စရာႀကီး၊
          ဒါနဲ႕ အစ္ကိုရဲ႕၊ အစ္ကိုယူလာတဲ႕ ႀကိဳးက တိုေနတယ္
          ေနာက္တစ္ခါ အရွည္ႀကီးယူလာခဲ႕ေနာ္၊ ဒါမွ ဟိုးအျမင့္ႀကီးကို တက္လို႕ရမွာ”
          “ေအးပါကြာ၊ မင္းသေဘာ၊ မနက္ျဖန္ခါ အစ္ကို ႀကိဳးအရွည္ႀကီးယူလာခဲ႕မယ္ေနာ္”
          “ေက်းဇူးပဲ၊ ဒီေန႕ေတာ႕ ဒီေလာက္ပဲ၊ အစ္ကိုျပန္ေတာ႕ေနာ္” ဟု ဆိုကာ သူ မလိုေတာ႕သည့္အခါ အဲဒီလို ႏွင္လႊတ္တတ္ျမဲျဖစ္ပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕အေပၚ စိတ္မဆိုးတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ကၽြန္ေတာ္ အံၾသခဲ႕ရပါသည္။


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


(၇)
ေလတိုက္ႏႈန္းေၾကာင့္ ေျပးလႊားေနၾကေသာ တိမ္တိုက္မ်ားသည္ ကေလးငယ္မ်ား ေကာင္းကင္တြင္ စိန္ေျပးတမ္းကစားေနၾကသလို။ ဆည္းဆာ၏ အေရာင္မ်ားသည္ အမည္တပ္၍ မရေသာ အေရာင္တို႕ျဖင့္ ပံုစံမ်ိဳးစံုေျပာင္းလဲလ်က္။ ေႏြဦး၏ ေလအေ၀႕တြင္ ေညာင္ပင္အိုႀကီးသည္ သူ႕ရင္ခံုသံမ်ားကို ခါခ်လိုက္ေပျပီ။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕ စြန္ေလးအလိုက် ႐ွည္လ်ားလွေသာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ေကာင္းကင္ေပၚသို႕ လႊတ္တင္ေပးခဲ႕သည္။ ေလသြားရာဘက္သို႕ ႀကိဳးေလ်ာ႕၍ ေမ်ာေပးလိုက္၊ ေအာက္စိုက္သြားသည့္အခါ ၾကိဳးကို အနည္းငယ္ ျပန္တင္းလိုက္ျဖင့္ စြန္ေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ပုိ၍ေ၀းကြာလာကာ အျမင့္တစ္ေနရာဆီသို႕ ေရာက္႐ွိေနပါသည္။ အခ်ိန္ကာလတို႕ ၾကာလာသည္႕အခါမွာေတာ႕ စြန္ေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ျမင္ကြင္းမွ တျဖည္းျဖည္း မႈန္၀ါးေသးငယ္လာပါသည္။ အရင္ကလို သူကၽြန္ေတာ္႕ကို ရယ္ျပေနေလသလား၊ သို႕မဟုတ္ သူကၽြန္ေတာ႕ကို ေျပာင္ျပေနေလသလားလို႕ မွန္းဆၾကည့္ေသာ္လည္း ေသခ်ာမျမင္ရေတာ႕။ သူေျပာသည့္စကားသံ၊ ကေလးတစ္ေယာက္လိုရယ္ေမာသံမ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မၾကားရေတာ႕။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အလြန္ေ၀းေနျပီျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္တြင္ေတာ႕ တျဖည္းျဖည္း အထီးက်န္မႈကို ခံစားလာရပါသည္။ ကေလးဘ၀ကတည္းက ဤေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ တစ္ေယာက္တည္းေနခဲ႕ဖူးေပမယ့္ သူႏွင့္ေတြ႕ျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္မ်ားက မတူေတာ႕။ သံေယာဇဥ္သည္ ခံစားခ်က္၏ ေန၀င္ခ်ိန္မ်ားကို အေရာင္ေျပာင္းေပးခဲ႕ျပီ။ သူမရွိပါက ေညာင္ပင္အုိသည္ အထီးက်န္ေသာ၊ လြမ္းေမာစရာေကာင္းေသာ ေတးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ႕ျပီ။
႐ုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္က လက္ထဲမွ ႀကိဳးကို ေအာက္သို႕ ျပန္ဆြဲေနလိုက္သည္။ စြန္ေလးသည္ ေအာက္သို႕ တျဖည္းျဖည္း ျပန္ႏွိမ့္လာခဲ႕၏။ တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းကို ခါရမ္းကာ တစ္ခ်က္ ရယ္ေမာမိျပန္သည္။ မဟုတ္ေသးဘူး။ သူမ႐ွိတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ သူ႐ွိေနပါသည္။ ဟိုးအျမင့္တစ္ေနရာမွာေပါ႕။ အခုဆို သူျဖစ္ခ်င္တဲက ငွက္တစ္ေကာင္လို ေကာင္းကင္တြင္ ေလဟုန္စီးျပီး သူအေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေနေတာ႕မည္။ သူေပ်ာ္႐ႊင္ရယ္ေမာလိုက္သံမ်ားကို သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ၾကားက ဆက္သြယ္လုိ႕ထားသည့္ ႀကိဳးကတစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ခံစားလို႕ရေနသည္ပဲ။
ဟုတ္ပါသည္။ သူေပ်ာ္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို လႊတ္တင္ရပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း။ ငွက္တစ္ေကာင္လို သူ အျမင့္ႀကီးမွာ ႐ွိရမည္။ ငွက္တစ္ေကာင္ထက္ပင္ သူပို၍ ျမင့္ေစရမည္။ ကၽြန္ေတာ႕ အနားတြင္ ႐ွိေနရမည္ဟူေသာ အတၱကို ခ်ိဳးႏွိမ္ကာ ကၽြန္ေတာ္က ႀကိဳးကို ေလ်ာ႕ေပးလ်က္။


xxxxxxxxxxxxxxxxxxx……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


(၈)
ဒီေန႕ ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္အမ်ားအျပားပ်ံသန္းလို႕ေနပါသည္။ ပ်ံသန္းသည္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ ေလတိုက္ရာ လႊင့္ပါးသူကို ကၽြန္ေတာ္က ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ႕သည့္ စြန္ေလးသည္လည္း ပ်ံသန္းသူျဖစ္ပါသည္။ တိတိက်က်ေျပာပါက ေမတၱာတရားဟူေသာ ႀကိဳးကို အသံုးျပဳ၍ ပ်ံသန္းသူျဖစ္ပါသည္။
ညေနဆည္းဆာတစ္ခု၊ တိမ္တိုက္အခ်ိဳ႕၊ ေႏြဦးရာသီ၊ ေညာင္ပင္အိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေတြ႕လွ်င္ သင္သည္ စြန္လႊတ္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ဟု ထင္ေကာင္းထင္ေနေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္မွာ စြန္ေလးမ႐ွိေတာ႕ပါ။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အလြန္ေ၀းကြာေသာ ေကာင္းကင္ တစ္ေနရာဆီမွ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ထာ၀ရ ႏႈတ္ဆက္သြားျပီျဖစ္ပါသည္။
ေညာင္ပင္အိုေအာက္တြင္ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္႕ကို အရူးတစ္ေယာက္ဟု သင္ ေတြးမိေကာင္း ေတြးမိႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဂ႐ုမစိုက္ေတာ႕။ ယခုဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေပ်ာ္စရာေတြ႕လွ်င္ တဟားဟားရယ္ေမာ၍ ငိုစရာေတြ႕လွ်င္ ၀ါးခနဲ ငိုခ်တတ္ခဲ႕ျပီ။ ဘ၀၏ ႐ွိေနေသာ အရာမ်ားႏွင့္ မရွိေတာ႕ေသာ အရာမ်ားအားလံုးကို တန္ဖိုးထားတတ္လာသလို၊ ျပန္မရႏိုင္ေတာ႕ေသာ အရာမ်ားအတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ယူႀကံဳးမရ ျဖစ္မေနေတာ႕။ လက္႐ွိ ႐ွိေနေသာအရာမ်ားသည္လည္း တစ္ခ်ိန္တြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္ကို ကၽြန္ေတာ္က သိတတ္ခဲ႕ၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေျပာခဲ႕ေသာ စြန္ေလး၏ စကားမ်ားကိုေတာ႕ ခုထိတိုင္ မွတ္မိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။
“ကၽြန္ေတာ္က ငွက္ျဖစ္ခ်င္တာ အစ္ကိုရ၊
ငွက္တစ္ေကာင္လိုမ်ိဳး၊ ေပါ႕ပါးစြာ ပ်ံသန္းပစ္ခ်င္တာ”
“……………………………….”
“ႀကိဳးဆိုရင္ေလ ၊ ဘယ္ေႏွာင္ႀကိဳးကိုမွ ကၽြန္ေတာ္မလိုခ်င္ဘူး
အစ္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္႕ကို မခင္တြယ္ပါနဲ႕ေတာ႕”
“……………………………………………..”
“အစ္ကို၊
ဒီတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ အျမင့္ဆံုးေရာက္ရင္ေလ ….
အစ္ကို ႀကိဳးကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ေနာ္ …..
ကၽြန္ေတာ္ ငွက္တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ႕ရင္ အစ္ကို႕ဆီ ပ်ံသန္းလာမွာေပါ႕
ျပန္ဆံုၾကမယ္ထင္ပါတယ္”
“……………………………………………………” ။


ရင္နင့္ေအာင္
၂၅-၂-၁၁

Read more »

Posted in: ၀တၳဳတို

ျဒပ္မဲ႔မ်ားႏွင့္ ကခုန္ျခင္း

အား …

ကယ္ၾကပါဦး ….



အား ………………….. ျပႆနာပဲ .. အသက္႐ႈလို႕ မရေတာ့ဘူး ..
ဘယ္လိုျဖစ္ရတာတုန္း …
ေမြးကတည္းက ႐ႈလို႕မကုန္တဲ႕ ေလေတြ ဘယ္ကို ေရာက္သြားပါလိမ့္ …

ေလေတြ … ေလေတြ .. ဘယ္မွာလဲကြ .. လူေတြ ဇြတ္႐ွဴလို႕မ်ား ကုန္သြားတာလား … စဥ္းစားစရာ … မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး .. ေနပါဦး .. ေလဆိုတာ ကုန္တဲ႔ အမ်ိဳးလား ..

အား.. အသက္႐ွဴလို႕မရေတာ့ဘူး .. ငါ ..
ငါ..

ငါ.. ေသ … ေတာ့ .. မွာ .. လား ………
……………………………………………………………………………..
……………………………………………………………………………..

သတင္းတစ္ခု …

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနထိုင္ရာ .. ကမာၻႀကီး ပ်က္စီးသြားေတာ့မွာ ျဖစ္ပါသျဖင့္ … တျခား ကမာၻအသစ္တစ္ခုသို႕ ေျပာင္းလဲေနထိုင္ရန္ ေလမ်ားကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕ထားေၾကာင္း ..

ေနာက္သတင္းတစ္ခု …

အေမရိကန္သမၼတစီးနင္းလိုက္ပါလာေသာ ကားမွာ ႐ုတ္တရက္ ဘီးေပါက္သြားပါသျဖင့္ ၄င္းဘီးအား ေလျပန္ျဖည့္ရန္ ကမာၻေလထု အားလံုးကို ယူသြားေၾကာင္း …

ေနာက္သတင္းတစ္ခု …

မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ ခ်မ္းေအးသာဇံၿမိဳ႕နယ္႐ွိ ဘုရားပြဲတစ္ခုမွ မိုးပ်ံပူေပါင္းသယ္ တစ္ေယာက္ ေလထုအားလံုးကို အကုန္ယူသြားေၾကာင္း …

ေနာက္သတင္းတစ္ခု …

ကမာၻပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႕မွ .. ကမာၻေလထုထိန္းသိမ္းရန္အတြက္ .. တစ္ရက္ျခားတစ္ခါသာ ေလထုေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း …





အား.. အား…

ဒီသတင္းေတြ အသာထား .. ခု အသက္႐ွဴလို႕ မရတာ ျပႆနာ …

အား ..

ေလ …

ေလ ......

ေလဘယ္မွာရမလဲ …



“ေဟ႕လူ … ခင္မ်ားသိလား .. ေလဘယ္မွာ ႐ွိလဲဆိုတာ …”

ထိုလူက ကၽြန္ေတာ့္ စကားကို ဂ႐ုေတာင္မစိုက္ပါဘူး ..။ သူ႕ဘာသာ ျမက္ရိတ္ေနေလရဲ႕။

“ဟာ .. ေဟ႕လူ .. ခင္မ်ားေကာ သိလား .. ေလမ႐ွိရင္ က်ဳပ္တို႕ ေသသြားႏိုင္တယ္ဗ် ..”

ဘာလဲဟ.. ဆိုသည့္ပံုစံျဖင့္ … ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ထြက္သြားျပန္တယ္ ..။

လူေတြကို ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ပံုမွန္ပါပဲ .. ကၽြန္ေတာ္က လြဲလို႕ေပါ. ။



“ေတာက္ .. ေတာ္ေတာ္ေနႏိုင္ၾကတဲ႕ လူေတြ ..”

ကၽြန္ေတာ္အားမလိုအားမရ က်ိန္ဆဲမိပါတယ္ ..။ ဟုတ္တယ္ေလ .. ခင္မ်ားပဲ စဥ္းစားၾကည့္ .. ေလမ႐ွိလို႕ ဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်.။


………………………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………………
………………………………………………………………………………………………………


ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ .. ထြက္ေျပးခဲ႔ပါတယ္။ ေရာက္ခ်င္တဲ႕ ေနရာ ေရာက္ပါေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေျပးပါတယ္။ အားသြန္ခြန္စိုက္။ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔တယ္။ မေရာက္ဘူးတဲ႔ ေနရာေတြလည္း ေရာက္လို႕။ က်န္ရစ္ခဲ႕တဲ႕ ပံုရိပ္ေတြဟာ တေျဖးေျဖး ေ၀၀ါးလို႕။ အရာရာဟာ မႈန္၀ါးလာတယ္။ ရင္ထဲမွာ ေမာဟိုက္လို႕။ ေျပးေလ ေမာေလ။ ေမာေလ.. ေလ႐ွဴခ်င္ေလေပါ႕ ..။ ဒါေပမယ့္ ေလ႐ွိတဲ႔ ေနရာကို မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူး။


………..

႐ုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္တန္႕လိုက္မိတယ္။ ေမာလြန္းလို႕ ဘာမွလည္း မေျပာႏိုင္။ လူေတြက ကၽြန္ေတာ္ကို မျမင္ဘူးတဲ႔ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္လို ၀ိုင္းၾကည့္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဂ႐ုမစိုက္ပါဘူး။

ေနမင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းေပၚတည့္တည့္က ပူျပေနပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြဟာ ပိုၿပီး ေျခာက္ေသြ႕ေနပါတယ္။

႐ုတ္တရက္ .. ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ေခၽြးစီးေခၽြးေပါက္မ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ကိုယ္လံုး ႐ႊဲစိုလုိ႕။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ… ေလာကႀကီး ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္အသံေတြက မထြက္ေတာ့။

“အား… အ .. အာ.. အူး ..”

ကၽြန္ေတာ္ .. ဘာသံမွ မထြက္ႏိုင္ေတာ့။

အိပ္မက္လိုလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ မွတ္ညဏ္ေတြသည္ ဟိုး.. ငယ္ဘ၀သို႕ စိုက္ေရာက္သြားသည္။


အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းေလး။ လိုခ်င္တာ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ အင္း .. အရုပ္ေသနတ္တစ္လက္နဲ႔ .. မုန္႕တစ္ခု႐ွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ အိုေကပါၿပီ။ ေနာက္ေတာ့… တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ေျပာင္းလဲလာခဲ႔တာ ….



စာအုပ္ … အ၀တ္အစား…

လက္ဖက္ရည္ .. ေကာ္ဖီ … အိုင္းစတိုင္း …

ဆိုင္ကယ္ .. တီဗြီ .. ရုပ္ရွင္ … ေဆးလိပ္ …

ကြန္ပ်ဴတာ … သီခ်င္း .. ၀တၳဳ ..

လြတ္လပ္မႈ … ပိုက္ဆံအိတ္ .. အခ်စ္ …

မိသားစု .. စိန္လက္စြပ္ … ကဗ်ာ … စက္ရုပ္ .. ပရာဒို …

မန္ခ်က္စတာ… စကၤာပူ .. စာေမးပြဲေအာင္လက္မွတ္ … လခ … ဆုတံဆိပ္ …

ဖိနပ္ … အိမ္တစ္လံုး … အလုပ္အကိုင္ .. အင္တာနက္ …

တည္ၿငိမ္မႈ … ဥယ်ာဥ္ … အင္းယားကန္.. ၀ကၤပါ .. စီဒီခ်ပ္ … နာရီ …



…………………………………
………………………………………..
…………………………………………………….

ဘာေတြလဲ .. ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ႕ .. ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္ခဲ႔တာေတြ .. ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ႔ၿ႔ပီပဲ … တစ္ေန႕တာ ကုန္ဆံုးဖို႕အေရး အရာ၀တၳဳေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား႐ွိမွ .. ကၽြန္ေတာ္ ကုန္ဆံုးႏိုင္တယ္ …



“၀ါး… အား…”

ကၽြန္ေတာ္ ..

ခု လိုခ်င္တာ တစ္ခုတည္း … “ေလ …”

ဘယ္မွာလဲ … “ေလ” ….

ဘာအရာ၀တၳဳကိုမွ …. ကၽြန္ေတာ္ …….. မလိုခ်င္ေတာ့ …………….။


“ေဟ႕ လူ .. ခင္မ်ား .. ဘာလုပ္ေနတာလဲ …”

႐ုတ္တရက္ အသံလာရာကို ၾကည့္မိေတာ႕ လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ေနတယ္။



“ေဟ႕ လူ .. ခင္မ်ား .. ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႕ ..”

ကၽြန္ေတာ္ .. ေျဖခ်င္ေသာ္လည္း … အသံမထြက္ႏိုင္ေတာ့ ..။



ထိုလူက ေနာက္ထပ္ ..ဆက္ေျပာပါတယ္ ….

”ဒီမယ္ .. ေဟ႕လူ …

ခင္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ …

ခင္မ်ား.. အဲဒီအတိုင္း ..

ခင္မ်ား ႏွာေခါင္းနဲ႕ ပါးစပ္ကို ဆက္ပိတ္ထားရင္ .. မၾကာခင္ .. ခင္မ်ား ေသသြားလိမ့္မယ္ဗ် …” တဲ႕ ။


ရင္နင့္ေအာင္

Read more »

Posted in: ၀တၳဳတို,အက္ေဆး

မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္ရဲ႔ ရွာပံုေတာ္

၁။
ေမွာင္ျပျပညတစ္ညမွာ လမင္းက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ တိမ္တိုက္ၾကားက ထြက္လာတယ္။ ၾကယ္ေတြအခ်ိဳ႕ကေတာ႕ မွိတ္တုတ္မိွတ္တုတ္။ ေကာင္းကင္စက္၀ိုင္းေအာက္မွာ သစ္ပင္တို႕က ဂီတသံစဥ္မပါဘဲ ယိမ္းထိုးလႈပ္ရွား ကခုန္လို႕ေနခဲ႕တယ္။
“ေ၀ါ”
ေအးစက္စက္ေလက ေ၀ါခနဲ သိမ့္တုန္သြားေအာင္တိုက္လိုက္ေတာ႕ သူအခန္းျပတင္း၀က ကန္႕လန္႕ကာမ်ားက အလန္႕တၾကား ရွဲကနဲျဖစ္သြားၾကေပါ႕။
“ဟင္း ………..”
သူသက္ျပင္းရွည္ၾကီးကို ခ်လိုက္မိတယ္။ ဒီလို ညဥ့္နက္တဲ႕အထိ မအိပ္ဘဲ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သူေစာင့္ေနခဲ႕တာ ၾကာျပီ။ သူ အျမဲ ယံုၾကည္ထားတယ္။ သူ႕ဆီကို ေသခ်ာေပါက္ ေရာက္လာမယ့္ အရာတစ္ခုကို။ ဟုတ္တယ္။ သူ႕ကို …။
“၀ုန္း”
အေတြးတို႕ကား ရုတ္တရက္ ျပတ္ေတာက္သြားျပီ။ ေသခ်ာတယ္ … ဒီညမွာ သူေစာင့္ေနတဲ႕ အရာ ေရာက္လာလိမ့္မယ္။

၂။
ျခံဳႏြယ္ပင္မ်ားျဖင့္ ပိတ္ေမွာင္ေနေသာ ေရွးေဟာင္းအိမ္အိုၾကီးတစ္လံုးဟာ လူေနရပ္ကြက္တစ္ခုရဲ႕ အစြန္အဖ်ားမွာ ရွိေနခဲ႕တယ္။ ျမိဳ႕ပတ္သံလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားလိုက္ရင္ သံုး, ေလးျပေလာက္ဆို လူသူက်ဲသြားတဲ႕ ကြင္းျပင္ၾကီးတစ္ခု။ အဲဒီကြင္းျပင္ၾကီးတစ္ခုမွာေတာ႕ အိမ္အိုၾကီးတစ္လံုး။ အမ်ားသူငွာ ေျပာၾကတာက သရဲေျခာက္တဲ႕ အိမ္ၾကီးတဲ႕။
အဲဒီအိမ္ၾကီးမွာ ဘယ္ကမွန္းမသိ။ ဘာလုပ္မွန္းမသိတဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရွိေနခဲ႕တယ္။ သူ႕ကို ေသေသခ်ာခ်ာလည္း ဘယ္သူမွ မျမင္ဖူးၾကဘူး။ သူကလည္း ဘယ္ကိုမွ သြားလာေလ႕မရွိဘူး။ အခ်ိဳ႕က သူကိုယ္တိုင္ နာနာဘ၀တစ္ေကာင္လို႕ ေျပာၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း သူဟာ အရူးတစ္ေယာက္ပဲလား။ သို႕ေလာ၊ သို႕ေလာနဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးၾကတယ္။
ကေလးေတြ အငိုတိတ္ေစခ်င္ရင္ “နင့္ကို ဟိုအိမ္ၾကီးက လူဆီပို႕လိုက္မယ္” လို႕ လူၾကီးေတြက ေျခာက္ခဲ႕ၾကတယ္။ လူၾကီးေတြလည္း အခ်ိဳ႕က ေၾကာက္ေနၾကတုန္းပဲ။ အခ်ိဳ႕က မေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾကတယ္။
“အလကားပါကြာ …. ဘာနာနာဘ၀မွ မယံုပါဘူး .. ေၾကာက္စရာလည္း မလိုပါဘူး ….” လို႕ အခ်ိဳ႕ကလည္းဆိုတယ္။
တစျပင္သဖြယ္ အစြန္အဖ်ားက ကြင္းျပင္ၾကီးတစ္ခုမွာေတာ႕ ျခံဳႏြယ္တို႕နဲ႕ ပိန္းပိန္းပိတ္ေနတဲ႕ အိမ္အိုပ်က္ၾကီးတစ္လံုး။ ျပီးေတာ႕ အဲဒီအိမ္မွာ ေနတဲ႕ လူတစ္ေယာက္။ အဲဒီလူဟာ သူတို႕ဆီ တစ္ေန႕ေရာက္လာမယ္ ဆိုတာ။

၃။
“ဟား …ဟား … ဟား …..”
မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႕ ရယ္သံမ်ား ပ်ံ႕လႊင့္လာပါျပီ။
သူ …။ စိတ္လႈပ္ရွားသြားတယ္။ သူေလ႕လာေနတဲ႕ နာနာဘာ၀အေၾကာင္းမ်ားေရးထားတဲ႕ စာအုပ္ကုိ ခ်လို႕ ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္၊ သူလိုက္ရွာတယ္ ထိုမိန္းမကို။ ဘာဆိုဘာမွ မေတြ႕ရ။ ဒီညမွာေတာ႕ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြေရာ လေတြေရာ မရွိၾကဘူး။ တိမ္မည္းထုတို႕က ေလာကကို မေကာင္းစိုး၀ါးသဖြယ္ လႊမ္းျခံဳထားတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ေမွာင္သည္ထက္ ေမွာင္လို႕ေနေလျပီ။
“အို….”
လွ်ပ္စီးတစ္ခ်က္လက္တိုင္းမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္က သူကို အေမွာင္ထုဆီက ရပ္ၾကည့္ေနသလို…။ သူစိတ္အထင္မွားေနသလား။ မဟုတ္ဘူး။ ေသခ်ာတယ္။ လူတစ္ေယာက္၊ ပိုေသခ်ာတာက မိန္းမတစ္ေယာက္ သူ႕ကို အေမွာင္ထဲက ၾကည့္ေနတယ္။
“ေသခ်ာတယ္ တစံုတရာထူးျခားလာေတာ႕မယ္”
ျပတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ဆီက သူအျပင္ကို ေသခ်ာၾကီးၾကည့္ေနခဲ႕တယ္။ သစ္ပင္တစ္ခုအကြယ္က အရိပ္တစ္ခုထြက္လာသလား။ သစ္ပင္ၾကီးကပဲ သူ႕ကို လွည့္စားေနခဲ႕သလား။
“၀ုန္း ….”
မိုးၾကိဳးတစ္ခု ေကာင္းကင္ဆီက ပစ္ခ်လိုက္ေလျပီ။ သူ လန္႕သြားေပမယ့္ သူ႕စိတ္ကိုယ္သူ ထိန္းလိုက္ႏိုင္တယ္။ ေလေတြကလည္း တေျဖးေျဖးတိုက္လာေတာ႕ အနည္းငယ္ေအးလာလို႕ သူ႕လက္မွာ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းတို႕ ထလာတယ္။ သူမ်က္စိကေတာ႕ ေစာေစာက မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ျပန္ျမင္ဖို႕အေရး မ်က္ေတာင္တို႕ပင္ မခပ္ႏိုင္။ အသက္ရွဴသံတို႕ကား ပံုမွန္ႏႈန္းမဟုတ္ေတာ႕…။
“ဘယ္မွာလဲ …..”
အေမွာင္ထုထဲ သူေသခ်ာလိုက္ရွာေနတုန္း ………………။
ျဖတ္ခနဲ လွ်ပ္စီးတစ္ခု အလက္ …..။
သူ႕အနား …။ သူ႕အနားရဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရုတ္တရက္ေပၚလာတဲ႕ ေသြးမ်က္ရည္တို႕ စီးက်ေနေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာၾကီးက ျဗဳန္းဆို ေပၚအလာ….။ သူ…။ လန္႕ျပီး အနည္းငယ္ေနာက္ဆုတ္လိုက္တယ္။ သူလက္ေတြကို ဖိညစ္ထားလိုက္မိတယ္။ ရုတ္တရက္။ ျပီးေတာ႕ …
“မင္း … မင္း … မင္းဟာ မေကာင္းဆိုး၀ါးမလား …”
“ဟား ..ဟား ….ဟား …..”
ေအာင္ေခါင္ေျခာက္ေျခာက္နဲ႕ ရင္ေခါင္းသံၾကီးက ပတ္၀န္းက်င္ကို စိုးမိုးပစ္လိုက္တယ္။ သူ … သူ … ထိုအသံကြဲအက္အက္ၾကီးတစ္ခုမွာ ေမ႕လဲသြားခဲ႕ျပီ။

၄။
သူသတိရလာေတာ႕ သူ႕မ်က္လံုးတို႕ကား က်ိန္းစပ္လို႕ေနျပီ။ ဘာကိုမွ မျမင္ရေတာ႕သလို သူခံစားေနရတယ္။ သူ႕အျမင္အာ႐ုဏ္ထဲမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ မ်က္ႏွာၾကီးတစ္ခု။ ျပီးေတာ႕ ေသြးမ်က္ရည္မ်ား။ အစြယ္ထက္ထက္တစ္စံုနဲ႕။ ေနာက္ ……….. ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ရယ္သံၾကီးတစ္ခု။
သူ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးကို ေလးပင္စြာ ထလိုက္တယ္။ သူအခန္းထဲကို ၀င္ကာ ပစၥည္းတစ္ခုကို အသည္းအသန္ရွာတယ္။ ဖုန္မ်ား၊ ပင့္ကူမွ်င္မ်ားနဲ႕ ရႈပ္ေထြးလ်က္ရွိေသာ ေရွးေဟာင္းဗီဒိုၾကီးမ်ား တစ္ခုျပီးတစ္ခု၊ တစ္ခန္းျပီး တစ္ခန္း ဖြင့္လို႕ သူ တစ္ခုခုကို လိုက္ရွာေနတယ္။

၅။
ဘီဒိုအေဟာင္းတစ္လံုးရဲ႕ အံ၀ွက္တစ္ခုမွာေတာ႕ သူလိုခ်င္တဲ႕ ပစၥည္းကို ေတြ႕လိုက္ပါျပီ။
ကင္မရာတစ္လံုး။ ေရွးေဟာင္းကင္မရာတစ္လံုးျဖစ္ေပမယ့္ ေသခ်ာေပါက္ေကာင္းေနဦးမယ္ဟု သူယံုၾကည္လိုက္တယ္။
သူ ကင္မရာကို ေသေသခ်ာခ်ာ သန္႕ရွင္းျပီး စမ္းရိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။
“ေဂ်ာက္”
ကင္မရာဆီမွ မီးတစ္ခ်က္ျဖတ္ခနဲလင္းသြားျပီး အထဲက ဖလင္ရစ္လိုက္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ သူထင္ထားတဲ႕အတိုင္း ကင္မရာက ေကာင္းေနေသးတယ္။
သူခႏၶာကိုယ္ဟာ ေလတိုက္လိုက္တာနဲ႕ လႊင့္ပါသြားမလိုျဖစ္ေနတဲ႕ၾကားက သူကေတာ႕ တစ္ခ်က္ျပံဳးလုိက္တယ္။
“ဟုတ္ျပီ … ငါ … သက္ေသျပရမယ္ …
လူေတြကို .. ငါ သက္ေသျပရမယ္ ……” ။

၆။
ႏႈတ္ခမ္းေမႊး၊ မုတ္ဆိတ္ေမႊး၊ ပါးသိုင္းေမႊးမ်ားက သူေနတဲ႕ အိမ္အိုနံရံက ျခံဳႏြယ္ေတြ ဗလပြေပါက္ေနသလို သူ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေပါက္ေရာက္လို႕ေနခဲ႕ျပီ။ သူ႕ဆံပင္က ေက်ာအလယ္ေလာက္မွာ ေခါင္းမေလွ်ာ္ခဲ႕တာၾကာေတာ႕ မာေခါက္လို႕။ သူ႕အသားေရတို႕က ေနေရာင္နဲ႕မထိေတြ႕ခဲ႕ၾကာေတာ႕ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနခဲ႕ျပီ။ တကိုယ္လံုးလည္း အရိုးျပိဳင္းျပိဳင္းထ။ သူကိုယ္သူပင္ ထိန္းဖို႕ခက္ခဲလြန္းေနခဲ႕တယ္။
သူ…။
ကင္မရာတစ္လံုးကို ကိုင္ျပီး ညတိုင္းထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။
ကင္မရာရဲ႕ ခလုတ္တစ္ခုကို သူၾကည့္ေနရာက ျပတင္းေပါက္ဆီကို လွည့္ၾကည့္ဖို႕အေရး သူ႕ေခါင္းကို သူၾကိဳးစားပမ္းစား ထိန္းခ်ဳပ္ကာ လွမ္းၾကည့္လို႕။
သူ…. ပင္ပန္းခဲ႕ျပီ။ ဟုတ္တယ္။ ေန႕ေတြမ်ား၊ လေတြမ်ား၊ ႏွစ္ေတြမ်ား။ သူတကယ္ ပင္ပန္းခဲ႕ျပီ။ အရာ၀တၳဳတို႕ဟာ ဘယ္သူ႕အလိုအတိုင္း အစီအစဥ္တက် သို႕မဟုတ္ အစီအစဥ္မက်စြာ တည္ရွိျဖစ္တည္…၊ ေနာက္ဆံုး ေပ်ာက္ကြယ္ေနခဲ႕သလဲ။ လူေတြနဲ႕ ေ၀းခဲ႕လာတာနဲ႕အမွ် သူဟာ လူတစ္ေယာက္လို႕ သူ႕ကိုယ္သူ ေမ႕ထားခဲ႕တာ ၾကာျပီ။
“ေ၀ါ ….”
ညဟာ တိတ္ဆိတ္လြန္းအားၾကီးရာက ရုတ္တရက္ အသက္၀င္လာသလို။ အေ၀းတစ္ေနရာဆီက မိုးရြာသံမ်ားၾကားလိုက္ရတယ္။ ညဥ့္ငွက္ဆိုးတို႕ရဲ႕ ေအာ္သံဟာ ရုတ္တရက္ အိမ္ေခါင္းမိုးေပၚတစ္ေနရာဆီက လႊင့္ပ်ံ႕ကာ။ သူကိုယ္တိုင္ အေသေကာင္တစ္ေကာင္လိုျဖစ္ေနရာက ရုတ္တရက္ အသက္သြင္းခံလိုက္ရသလို ရင္ခုန္ႏႈန္းမ်ားျမွင့္တက္ စတင္လႈပ္ရွားလာတယ္။
နာရီအိုၾကီးရဲ႕ စကၠန္႕သံ တခ်က္ခ်က္၊ ေရအိုးစင္က ေရက်သံ တေပါက္ေပါက္တို႕က ညဥ့္နက္ရဲ႕ ေျခာက္ျခားမႈမွာ ပုန္းလွ်ိဳးေပ်ာက္ကြယ္ေနျပီ။
“ေဂ်ာက္… ေဂ်ာက္ …”
ရုတ္တရက္ အသံတစ္ခုကို နားစြင့္ေနသူမို႕ သူေသခ်ာ သတိထားမိလိုက္တယ္။ ျပတင္းေပါက္ဆီက အေမွာင္ထုဆီကို ေသခ်ာၾကီး လွမ္းၾကည့္ျပီးမွ။ “မဟုတ္ဘူး …. ဒါ .. အျပင္က အသံမဟုတ္ဘူး” လို႕ သူယူဆလိုက္ျပန္တယ္။ ဒါဆို ဘယ္က အသံလဲ။ ဘာအသံလဲ။
“ေဂ်ာက္ .. ေဂ်ာက္ ..ေဂ်ာက္ …”
ေဟာ။ အသံ။ ဟုတ္တယ္။ “ေစာေစာက ၾကားတဲ႕ အသံပဲ” ။ သူ… အသံဘယ္ကထြက္ေနတာကို အိမ္တစ္အိမ္လံုး အနံ႕ လိုက္ရွာရင္းက ….
“ေဂ်ာက္ .. ေဂ်ာက္ ..ေဂ်ာက္ …”
ဟာ …။ သူတစ္ခုကို ေတြ႕ရွိသြားတယ္။ တံခါးတစ္ခု။ အိမ္ေနာက္ေဖးက တံခါးတစ္ခုမွာ။ အျပင္က တစ္ေယာက္ေယာက္က ေသာ႕ကို လွည္႕ဖြင့္ေနျပီ။
“ေဂ်ာက္ .. ေဂ်ာက္ ..ေဂ်ာက္ …”
ေသခ်ာတာေပါ႕။ ………………။ သူလာ ျပီလား …။ တံခါးဟာ ပြင့္လုနီးနီး .. ပြင့္အံဆဲဆဲ … ။ အသံုးမျပဳတာၾကာလုိ႕ ဖြင့္ရခက္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ သူထဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရမလား။ ေနဦး..။ သူေလာလို႕မျဖစ္ေသး။ တံခါးက စတင္လုပ္ရွားလာသလို။ အို ….။ ပြင့္ေတာ႕မွာလား .. ။ ပြင့္လာရင္ေကာ .. သူဘာကို ေတြ႕ရမွာလဲ။ သူအသက္ရွဴခ်က္တို႕က ျမန္ဆန္လြန္းလာျပီ။ သူ႕စိတ္တို႕က ေဆာက္တည္ရာမဲ႕။
“ကၽြီ” ……
တံခါး။
ေနာက္ေဖးက တံခါး။
ထိုတံခါးက ပြင့္ခဲ႕ေလျပီ။
သူကေတာ႕ ၾကိဳတင္ျပင္ထားတဲ႕ အတိုင္း ကင္မရာရဲ႕ ခလုတ္တစ္ခုကို အႏွိပ္။
မီးအလင္းေရာင္တစ္ခုက ဖ်က္ခနဲ အလင္း။
………………………….။


၇။
ေလာကဟာ ေစ်းမ်ား၊ လူေနအိမ္မ်ား၊ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ငိုသံမ်ား၊ အရက္သမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအေခၚမ်ားနဲ႕ စည္ကားလို႕ ေနတုန္း။ တစ္ေနရာရာကို သြားသူေတြ။ တစ္ေနရာရာဆီက ျပန္လာသူေတြ။ ထင္းခုတ္သူ။ မီးေမႊးသူ။ သီခ်င္းဆိုသူ အစံုအလင္နဲ႕။ သူကေတာ႕ အိမ္အိုေဟာင္းၾကီးဆီက ဓါတ္ပံုအခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ လူသူၾကားထဲ စတင္ထြက္လာခဲ႕တယ္။
ခင္ဗ်ားတို႕ သိၾကတဲ႕အတိုင္း …
တေစၧ .. သရဲ ဆိုတာ …
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေၾကာက္ၾကတယ္ …
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း စိတ္၀င္စားၾကေပမယ့္ …
ဘယ္လူကမွ ေသခ်ာျမင္ဖူးၾကတယ္လို႕ သက္ေသမျပႏိုင္ခဲ႕ဘူး …။
သူကေတာ႕ သက္ေသျပဖို႕ ထြက္လာခဲ႕ ျပီ….။

၈။
သူ … လူေတြရွိတဲ႕ ရပ္ကြက္ကို စ၀င္၀င္ခ်င္းမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို စတင္ေတြ႕ရွိလိုက္တယ္။ သူက ထိုမိန္းမကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ဖို႕ ၾကိဳးစားလုိက္ေပမယ့္ … ထိုမိန္းမ တံု႕ျပန္လိုက္ပံုက သူ႕ကို ေတြေ၀သြားေစခဲ႕တယ္။
သူမက သူ႕ကိုေတြ႕တာနဲ႕ “အ .. မ ..ေလး …သရဲဗ်ိဳ႕” ဆိုျပီး ထြက္ေျပးေလေတာ႕တယ္။
သူက
“ေဟ႕ .. ေဟ႕ .. ေနဦး … မိန္းကေလး .. ငါ .. သရဲ မဟုတ္ဘူး” လို႕ ေအာ္လိုက္ေပမယ့္ သူ႕အသံဟာ သူကိုယ္တိုင္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ ၀မ္းေခါင္းသံၾကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနတာကို သူတုန္လႈပ္သြားခဲ႕တယ္။
ဟင္။ ..ဒါ .. ငါ့အသံမဟုတ္ဘူး။ သူျပံဳးလိုက္ေပမယ့္ သူ႕ပံုစံဟာ အစြယ္ၾကီးထုတ္ျပတဲ႕ မေကာင္းဆိုး၀ါးၾကီး မာန္ဖီေနသလို။ ဟာ …။ ဘာေတြလဲ ..။  ဒါေပမယ့္ သူဟာ လူေတြကို သူေတြ႕ရွိခဲ႕တဲ႕ သရဲမတစ္ေယာက္အေၾကာင္း သက္ေသျပရဦးမယ္ မဟုတ္လား။ သူဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ႕တယ္။
ေနာက္ထပ္ မလွမ္းမကမ္းမွာပဲ လူတစ္စုကို ထပ္ေတြ႕ေတာ႕ သူေပ်ာ္သြားတယ္။
သူ႕တို႕အားလံုး သူ႕ကို သတိမထားမိခင္မွာပဲ သူက အသံေပးလိုက္တယ္ …။
“မိတ္ေဆြတို႕ ဗ်ိဳ႕ ေရာင္းရင္းတို႕ …”
လူတစ္စုလံုး အလန္႕တၾကား သူ႕ကို ၀ုိင္းၾကည့္ျပီး အားလံုးဟာ ေမ႕လဲသူလဲ .. ထြက္ေျပးသူထြက္ေျပးၾက။
သူကိုယ္တိုင္လည္း တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားသြားျပန္တယ္ …။
ဒီတစ္ခါ သူက “မိတ္ေဆြတို႕ ဗ်ိဳ႕ ေရာင္းရင္းတို႕ …” လို႕ေအာ္လိုက္ေပမယ့္ သူ႕ပါးစပ္ဆီကထြက္လာတာက မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ျပင္းရွရွ ရယ္သံၾကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ႕တယ္။
“ေ၀ါင္း..ဟား …ဟား …ဟား …”
သူေရွ႕ကို ဆက္ေလွ်ာက္တိုင္း လူေတြဟာ သူ႕ကို မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္အျဖစ္ အားလံုးဟာ ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္စြာ ထြက္ေျပးၾကတယ္။ လူေနရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ ကေလးေတြက ငယ္သံပါေအာင္ငိုလို႕။ လူၾကီးေတြက ကေလးေတြေပြ႕ခ်ီ ထြက္ေျပးၾက။ လဲသူလဲ။ ကြဲသူကြဲ။ ေအာ္သူေအာ္။ ငိုသူငို။ ေနာက္ဆံုး သူက ဆက္မေလွ်ာက္ေတာ႕ဘဲ ရပ္တန္႕လိုက္တယ္ သူေျခလွမ္းေတြကို။
“ဟင္ .. ဘာေတြ မွားယြင္းေနခဲ႕လဲ …
ငါဟာ … လူသားတစ္ေယာက္ပါ …..
ငါဟာ .. သာမန္လူသားတစ္ေယာက္ပါ …
ငါဟာ … မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြ အမွန္တကယ္ ရွိေၾကာင္း …
မင္းတို႕ကို … သက္ေသျပခ်င္တာပါ …ဒီမွာ ေသခ်ာလာၾကည့္ .. မေကာင္းဆိုး၀ါးမတစ္ေကာင္ရဲ႕ ပံု ..”
သူဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ … သူဆီက ထြက္လာတာက မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္သံၾကီးတစ္ခုသာ ျဖစ္ေနခဲ႕တယ္။ သူ…………..။
“ငါဟာ မင္းတို႕နည္းတူ လူးသားတစ္ဦးပါကြဲ႕ …
ငါ႕ကိုယံုၾကပါ… ငါ႕ကိုတစ္ဆိတ္ေလာက္ယံုၾကည္ေပးၾကပါ …
ငါ့ကို… ငါ့ကို………..ယံု ….ပါ
ငါဟာ မင္းတို႕အတြက္ ..ေရာက္လာတဲ႕ေကာင္ …
မင္းတို႕မသိေသးတဲ႕ မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္ရွိေၾကာင္း သက္ေသျပမယ့္ေကာင္ …
ငါ ဟာ …
ငါ ဟာ …………….”
ေနာက္ဆံုးေတာ႕ သူထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ႕ သူခႏၶာကိုယ္ ခပ္နဲ႕နဲ႕ဟာ ပံုခနဲ ေျမျပင္ေပၚလဲက်သြားခဲ႕တယ္။
ေလရူးတစ္ခ်က္က ေ၀ါခနဲတိုက္ခတ္သြားေပမယ့္ သူဆံပင္မာေခါက္ေခါက္ၾကီးကေတာ႕ လႈပ္ခတ္မသြားခဲ႕ဘူး။

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

( နိဂံုး )
လူေနရပ္ကြက္တစ္ခုရဲ႕ သခႋ်ဳင္းတစ္ခုမွာ လူေတြက သူ႕ကို ေျမျမဳပ္သၿဂႋဳလ္လိုက္ၾကတယ္။ သူေသသြားတဲ႕အထိေတာ႕ သူဟာ လူလား၊ နာနာဘ၀လားရယ္လို႕ ေသေသခ်ာခ်ာမသိၾကဘဲ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားနဲ႕ လူေတြေနလာခဲ႕တာေပါ႕။

မိတ္ေဆြ ….
သင့္ဘ၀မွာ သူ႕လို
မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္ သင့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အမွန္တကယ္ရွိေနေၾကာင္း သက္ေသျပဖုိ႕ၾကိဳးစားခဲ႕ဖူးပါသလား???
ဒါမွမဟုတ္။
သင့္ဘ၀မွာ
လူတစ္ေယာက္ မွားယြင္းေနေၾကာင္း သက္ေသျပဖို႕ၾကိဳးစားခဲ႕ဖူးပါသလား????

ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ႕ဖူးပါတယ္။ သက္ေသလည္းရေရာ … ထိုသူမွားေနတဲ႕အမွားက ကၽြန္ေတာ္ကို္ယ္တိုင္လည္း (အၾကိမ္ၾကိမ္ အထပ္ထပ္) မွားယြင္းေနခဲ႕ေၾကာင္း အလန္႕တၾကားေတြ႕ခဲ႕ရပါတယ္။

ရင္နင့္ေအာင္

Read more »

Posted in: ၀တၳဳတို

ေကသရာဇာမွန္လွ်င္ မုတ္ဆိတ္မရိတ္

၁။
တစ္ေန႕ကပဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ က်ဳပ္တို႕အဖြဲ႕ ဆံုျဖစ္ၾကတယ္ဗ်။ ပန္းခ်ီဆရာ ကိုဘသက္။ ေတးေရးဆရာ ေအတီမိုး။ ဗိသုကာဆရာ ေက်ာ္ထြန္း။ တည္းျဖတ္ဆရာ ကိုကိုျငိမ္း ေရာ။ ေနာက္ စာေရးဆရာလူငယ္အခ်ိဳ႕နဲ႕။ မိုဘာက အျဖဴေလးေတာင္ပါသေပါ႕။ အဲဒီမွာ ကိုဘသက္က စလိုက္တဲ႕ စကားေပါ႕။

“ကိုရင္နင့္ေအာင္ …. ခင္ဗ်ား မွန္ေကာ ၾကည့္ျဖစ္ရဲ႕လား”
“ဘာလို႕လဲဗ်… အစမရွိ အဆံုးမရွိနဲ႕ ခင္ဗ်ားစကားက”
“ဘာျဖစ္ရမလဲဗ် … ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ားလည္း ျပန္ၾကည့္ဦး .. ဆံပင္က ဗုတ္သိုက္ …
ႏႈတ္ခမ္းေမႊး.. မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြက ၾကည့္လို႕ကို မဟန္ေတာ႕ဘူးဗ်….”
“ေအာ္ .. အဲဒါလား …. မအားဘူးဗ်ာ… မုတ္ဆိတ္ရိ္တ္ဖုိ႕ကို မအားဘူး …..”
“အန္ … မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဖို႕ေတာင္ မအားတဲ႕လူေတာ႕ က်ဳပ္ ခုမွပဲ ေတြ႕ဖူးေတာ႕တယ္ ရင္နင့္ေအာင္ေရ …”
ကိုကိုျငိမ္းက ေရေႏြးၾကမ္းငဲ႕ရင္း တအံတၾသၾကီး ဆိုတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း ဘာျပန္ေျပာရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာ မသိေသးခင္မွာပဲ အျဖဴေလးက စကားစတယ္။ လာျပီ။ လာျပီ။ သူ႕ထံုးစံအတိုင္း က်ဳပ္ကို ေျမွာက္ေျပာေတာ႕တာေပါ႕။
“ဟာ.. ဦးျငိမ္းရ… ကိုရင္နင့္ေအာင္ လုပ္ေနတဲ႕ အလုပ္ေတြ ၾကည့္ပါဦး
ခုလိုနည္းပညာေခတ္ထဲမွာ အမွီလိုက္ေနရတဲ႕ အြန္လိုင္း၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ … ေနာက္ ဘာတဲ႕ အီးေကာမက္စ္တဲ႕ .. ျပီးေတာ႕ … ေမးလ္စာဗာေတြဆိုလား…. ခ်က္စာဗာေတြဆိုလား.. အစံုလုပ္ေနတယ္…
ဒါတင္လား .. မျပီးေသးဘူး… တစ္ဘက္မွာ သူ၀ါသနာပါတဲ႕ သီခ်င္းက ေရးလိုက္၊ ဆိုလိုက္ေသး… ျပီးေတာ႕ ဒီဇိုင္းက ဆြဲလိုက္ေသး”
က်ဳပ္ကေတာ႕ အျဖဴေလးေတာ႕ စျပီ ဆိုတာ သိလိုက္ပါျပီ။ (အမွန္ေတာ႕ သူေျပာေနတာေတြ က်ဳပ္က ဘာတစ္ခုမွ ေကာင္းေကာင္းသိတဲ႕ေကာင္မဟုတ္) တစ္ဖြဲ႕လံုးက လည္း သူ႕စကားကို အဟုတ္မွတ္ နားေထာင္ေနတာကိုး။ သူကလည္း မျပီးေသးဘူး၊ ဆက္ေျပာတယ္။
“ျပီးေတာ႕ မိုဘာဆိုတဲ႕ ဆိုရွယ္ဘေလာ႕ခ္တစ္ခုမွာလည္း … စာေတြက ေရးရ ….
သူ႕ေလာက္ အလုပ္မ်ားတာ … မုတ္ဆိတ္ရိတ္ႏိုင္မလား” တဲ႕။
ကဲ။ က်ဳပ္က ဘာျပန္ေျပာရမလဲ။ အားလံုးက အျဖဴေလး စကားကို နားေထာင္ျပီးေတာ႕ သည္လိုမွတ္ခ်က္ျပဳၾကတယ္။
“ေလးစားပါတယ္ ကိုရင္နင့္ေအာင္” တဲ႕။
“အဟမ္း .. အဟမ္း ..”
ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ႕ က်ဳပ္ကလည္း ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္တာေပါ႕။
ကိုေက်ာ္ထြန္းက
“ဟုတ္တယ္ဗ်ဳိ႕ .. ကိုရင္နင့္ေအာင္ေရ .. က်ဳပ္တုိ႕ေတာ႕ … အျမဲအားယားေနတဲ႕ အခ်ိန္ ..
ခင္ဗ်ားလို အလုပ္တကယ္လုပ္ႏိုင္တဲ႕ .. လူေတြကို အားက်တယ္ဗိ်ဳ႕ …” လို႕ သူတို႕ခ်င္း တင္သြင္းလိုက္၊ ေထာက္ခံလိုက္နဲ႕ေပါ႕ဗ်ာ။ အျဖဴေလးကလည္း မျပီးေသးဘူးဗ်။
“ဒါေပါ႕ .. ကိုေက်ာ္ရ .. ကိုရင္နင့္ေအာင္လို လူမ်ိဳး ..က်ဳပ္တို႕ ႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီးလိုတယ္ဗ်ိဳ႕…”
ကဲ။ ၾကီးလိုက္တဲ႕စကား။
“အဲ … ေတာ္ၾကပါေတာ႕ဗ်ာ .. က်ဳပ္လည္း ခင္ဗ်ားတုိ႕ ေျမွာက္လို႕ မ်က္ႏွာက်က္ ကပ္ေနျပီ”
က်ဳပ္က စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းလို႕ အဲဒီေန႕က ထျပန္လာခဲ႕ပါတယ္။
အမွန္ေတာ႕ က်ဳပ္ကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွ မသိဘူးဗ်။ က်ဳပ္ မုတ္ဆိတ္မရိတ္တဲ႕ အေၾကာင္း။ မအားလို႕ မရိတ္ရအာင္ က်ဳပ္က ဘာေကာင္မို႕လို႕လည္းဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားေကာ သိခ်င္လား။ သိခ်င္ရင္လာခဲ႕။ တိုးတိုးေလးေျပာျပမယ္။ ဒါက ထိပ္တန္း လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေနာ္။

၂။
က်ဳပ္တို႕ ဗမာစကားပံုတစ္ခုရွိတယ္ေလ။ ဘာတဲ႕။
“စားရကံၾကံဳေတာ႕ မုတ္ဆိတ္ပ်ားစြဲ” တဲ႕။ ကဲ။ ခင္ဗ်ားေကာ။ စားရကံ မၾကံဳခ်င္ဘူးလား။ ၾကံဳခ်င္တိုင္း ၾကံဳလို႕ေတာ႕မရဘူးဗ်။ အဲ။ ၾကံဳလာရင္ေတာင္ ခင္ဗ်ားမွာ မုတ္ဆိတ္ရွိမွ ျဖစ္မွာ။
ဟုတ္တယ္။ က်ဳပ္လည္း စားရကံေလးမ်ားၾကံဳမလားလို႕ပါ။ ၾကံဳလာရင္လည္း ပ်ားစြဲသာေအာင္ မုတ္ဆိတ္မရိတ္ဘဲ ထားထားတာဗ်။ ဒါကို လူေတြ ေမးလာရင္ က်ဳပ္က စကားၾကီး စကားက်ယ္နဲ႕ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဖို႕ေတာင္ မအားဘူးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္ေလ။ ဟား ..ဟား ..ဟား… ။ သိတယ္။ အဲလို..။ ခင္ဗ်ား မရယ္နဲ႕။

၃။
သည္လိုနဲ႕ က်ဳပ္မွာ အလုပ္ေတြလုပ္လိုက္။ စာေတြေလွ်ာက္ေရးလိုက္။ (ေလွ်ာက္ေရးတာကို ပို႕စ္ေမာ္ဒန္လို႕ ေခါင္းစဥ္က တပ္လိုက္ေသး) ေနာက္။ အရက္ကေလးေသာက္လိုက္။ စကားေတြေလွ်ာက္ေျပာလိုက္။ မလုပ္တာတစ္ခုပဲ။ မုတ္ဆိတ္လံုး၀ မရိတ္ေတာ႕ဘူး။ မရိတ္ေတာ႕ မုတ္ဆိတ္က သစၥာရွိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကီး (ၾကည့္မေကာင္းေအာင္) ရွည္လာတယ္။ ဒါကိုပဲ။ အခ်ိဳ႕က အထင္ၾကီးၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕က အထင္ေသးၾကတယ္။ မုတ္ဆိတ္ရွည္ရွည္၊ မ်က္ႏွာခ်ြန္ခ်ြန္၊ လူရုပ္ေတာင္ မေပါက္ေတာ႕တဲ႕ ေကာင္ေတြရင္ ဘယ္သူလဲမေမးနဲ႕ က်ဳပ္ပဲ။ ေကာင္မေလးေတြကဆို ဒီဘဲၾကီးက ဘာလဲဟ ပံုစံနဲ႕ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္တယ္။ က်ဳပ္ကေတာ႕ ဂရုမစိုက္ပါဘူးဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လဲ။ သူတို႕မွ မသိတာ။ ဘယ္ေတာ႕ ပ်ားလာစြဲမလဲ ေစာင့္ေနတာေလ။
အဲ။ ခက္ေနတာက။ က်ဳပ္ေနတဲ႕ ျမိဳ႕ၾကီး ျပၾကီးမွာ ပ်ားလာစြဲဖို႕ေနေနသာ။ ပ်ားဆိုလုိ႕ တစ္ေကာင္မွ မေတြ႕ရဘူး။ ခက္ေပဘူးလား။ ရွိေတာ႕ရွိတယ္။ ယင္ေကာင္ေတြ။ ဟား ..ဟား..။ မုတ္ဆိတ္ၾကီးနဲ႕ မ်က္ႏွာက အဆီျပန္၊ ေခ်ြးက ျပန္ေတာ႕ ေနရခက္ ထုိင္ရခက္နဲ႕။ ယင္ေကာင္ေတြက မုတ္ဆိတ္နား လာျပီး ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ရင္ေတာ႕ က်ဳပ္သိပ္မုန္းတယ္ဗ်။ လက္နဲ႕ ခါရမ္းျပီး သည္ေကာင္ေတြကို ႏွင္ထုတ္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ႕ ဒီယင္ေကာင္ေတြ .. သြားစမ္း။ မတန္မရာ။ ပ်ားစြဲဖို႕ ထားပါတယ္ဆို ေပါ႕။

၄။
မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကို မသိမသာ ေမးၾကည့္မိတယ္။
“ေနပါဦး … ဒီျမိဳ႕မွာ ပ်ားမရွိဘူးလား … က်ဳပ္ေနလာတာၾကာျပီ … ပ်ားလည္းမေတြ႕ဘူးေနာ္”
သူက ဘာလဲဟဆိုတဲ႕ ပံုစံနဲ႕ မ်က္လံုးၾကီးျပဴျပီး ျပန္ေျပာတယ္။
“ဘာလုပ္မလို႕တုန္းဗ် .. ခင္ဗ်ားက ပ်ားကို”
“ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး… ေမးၾကည့္တာပါ” လို႕ ေလွ်ာခ်လိုက္ရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဆက္ေျပာလို႕ သူကဇြတ္ေမးရင္ က်ဳပ္ရဲ႕ လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ၾကီးက ေပၚမွာ စိုးရတာကိုး။
တစ္ရက္ေတာ႕ဗ်ာ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရင္း က်ဳပ္အတြက္ သိပ္ကို အဖိုးတန္တဲ႕ သတင္းတစ္ခုပါလာတယ္။ ေတာတစ္ေတာမွာ ပ်ားေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ႕ အေၾကာင္း။ ဟာ။ ဟုတ္ျပီ။ က်ဳပ္အဲဒီေတာကို သြားမယ္လို႕ က်ဳပ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။

၅။
မပူပါနဲ႕ဗ်ာ။ ရွိသမွ် အလုပ္ေတြ ပစ္ျပီး က်ဳပ္က အဲဒီေတာကို သြားျပီ။ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာ စေတာ႕တာပဲ။ ေတာၾကီးကိုေရာက္ေတာ႕ ။ အားပါးပါး။ ေတာၾကီးက ေတာ္ေတာ္နက္တယ္ဗ်ိဳ႕။ ျမိဳင္ရာဇာတြတ္ပီဆိုရင္ေတာ႕ ဒီေတာကို ဘယ္ေလာက္နက္နဲေၾကာင္း စာသီဖြဲ႕လို႕ အမဲလိုက္ျပီေပါ႕။ ထားပါ။ က်ဳပ္က တြတ္ပီမဟုတ္ေတာ႕ ပ်ားရွိတဲ႕ေနရာကို ရွာရမယ္ေလ။ အမဲလိုက္ရေအာင္လည္း က်ဳပ္က သားေကာင္ေတြအေၾကာင္း ဘာမွ နားလည္တဲ႕ေကာင္မဟုတ္။ ပ်ားေတြကို ေတြ႕ရင္ေတာ႕ ….။ အင္း ……….ဟဲ...ဟဲ…။ က်ဳပ္ကေတာ႕ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ ၾကိတ္ရယ္လို႕။
အဲသည္ေန႕က တစ္ေနကုန္နီးပါးပဲ က်ဳပ္ေတာထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ေတာင္ေတြကိုတက္လိုက္။ လွ်ိဳေျမာင္ေတြထဲဆင္းလိုက္။ သစ္ပင္ေတြကို ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္။ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတြကပါေသး။ ေရတံခြန္ေတြက ပါေသး။ ဒါေပမယ့္ ပ်ားဆိုလို႕ လံုး၀မေတြ႕ရေသးဘူး။ ငါဖတ္လိုက္ရတဲ႕ စာအုပ္မွာေတာ႕ ဒီေတာမွာ ပ်ားေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ဆိုပဲ။ ဘယ္ေနရာပါလိမ့္ေနာ္။ ေတာၾကီးကလည္း နက္လိုက္တာဗ်ာ။ က်ဳပ္မွာ ပါလာတဲ႕ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ကို သံုးေပမယ့္လည္း က်ဳပ္မျပန္တတ္ေတာ႕ဘူး။ နည္းနည္းလည္း ေၾကာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ႕ တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္လာျပီေလ။ ဘယ္လိုလုပ္မတုန္း။ ပင္က ပင္ပန္း။ ေခ်ြးက ျပန္။ မုတ္ဆိတ္ကလည္း ေခ်ြးေတြရႊဲနဲ႕။ ေသလုေမ်ာပါး။
အဲလိုနဲ႕ လ်ွိဳၾကီးတစ္ခုကို အဆင္း။ သစ္ပင္အၾကီးတစ္ပင္အကြယ္က ထြက္လာတဲ႕ ေတာေကာင္ၾကီးတစ္ေကာင္နဲ႕ ပက္ပင္းၾကီး တိုးပါေလေရာဗ်ာ။ ဘာေကာင္ထင္လဲဟင္။ ေသျပီ။ ျခေသၤ႕ၾကီးဗ်။ လည္ဆံေမႊးဖြားဖြားၾကီးနဲ႕။ မ်က္လံုးနီနီၾကီးက က်ဳပ္ကို အစိမ္းလိုက္၀ါးစားေတာ႕မယ့္ပံု။

၆။
“အဲ…. ကိုျခေသၤ႕ၾကီး … ေနကန္းလား… အဲ.. ေနေကာင္းလား”
“ဘာကြ” ဆိုျပီး ျခေသၤၾကီးက က်ဳပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္တယ္။ ၾကည့္တာမွ က်ဳပ္ကို ၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္လုပ္ျပီး ၾကည့္တာဗ်။ က်ဳပ္က အလယ္မွာ။ သူက က်ဳပ္ကို ပတ္ျပီးၾကည့္ေနတယ္ဗ်ာ။ စဥ္းစားၾကည့္.။ က်ဳပ္မွာေတာ႕ ဒူးေတြကလည္းတုန္လို႕။ ေခ်ြးေတြကလည္း ျပန္လို႕။ ျခေသၤ႕ၾကီးက က်ဳပ္ကို ေသခ်ာၾကည့္တယ္။ သူၾကည့္တာက ေနာက္ဆံုး က်ဳပ္ရဲ႕ မုတ္ဆိတ္ေနရာကို ေရာက္သြားေတာ႕ သူ႕ရဲ႕ မ်က္လံုးၾကီးကို ပိုျပဴးသြားတယ္။ ျပီးေတာ႕ သူက ေမးတယ္။
“ေနစမ္းပါဦး  .. မင္းက ဘာအေကာင္လဲ”
“ဗ်ာ … က်ဳပ္က လူေလ”
“မျဖစ္ႏိုင္ဘူး…. လူဆိုရင္ မုတ္ဆိတ္ေမြးက အဲေလာက္မရွည္ႏိုင္ဘူး …
ငါစားဖူးတဲ႕ လူေတြထဲမွာ မုတ္ဆိတ္အဲေလာက္ရွည္တာ မရွိဘူးကြ”
ျမတ္စြာဘုရား။ ငါစားဖူးတဲ႕ လူေတြဆိုပါလား။ က်ဳပ္ေတာ႕သြားျပီ။ ေျပးလို႕လည္း လြတ္မယ့္ပံုမေပၚ။ ေသျပီဆရာ။ သူနဲ႕ ျပန္ခ်ရေအာင္လည္း ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႕။ ဒီေတာ႕ ေနဦး။ ၾကံရဖန္ရမွာေပါ႕။
“ဟုတ္ပါတယ္.. လူေတြက မုတ္ဆိတ္သိပ္မရွည္ပါဘူး…
က်ြန္ေတာ္ကေတာ႕ ျခေသၤ႕ေတြရဲ႕ မုတ္ဆိတ္ကို အားက်လို႕ ခုလို ရွည္ေအာင္ထားထားတာပါ .” လို႕ ဖားရတာတာေပါ႕။ ျခေသၤၾကီးက တစ္ခ်က္ေတြေ၀သြားတယ္။ ဟဲ။ ပုိင္တယ္မလား။
“အန္… မင္းက လူကလူပဲ ..ျခေသၤေတြကို အားက်စရာလား…
ဒီမယ္ ေဟ႕ေကာင္ လူ … ေကသရာဇာ ျခေသၤ႕တို႕မည္သည္ မုတ္ဆိတ္မရိတ္ဘူးကြ..”
ဗ်ာ….။ ေကသရာဇာ ျခေသၤ႕တို႕မည္သည္ မုတ္ဆိတ္မရိတ္ဘူးတဲ႕။ မိုက္လိုက္တဲ႕ စကား။ ဒါဆို လူေတြက မုတ္ဆိတ္ရိတ္ရမွာလား။ မရိတ္ရင္ ဘာျဖစ္မွာတုန္း။ အင္း။ မရိတ္ရင္ အခ်ိဳ႕လူေတြက လူထူးလူဆန္းလိုၾကည့္ၾကမယ္။ အခ်ိဳ႕လူေတြက ရြံၾကမယ္။ က်ဳပ္က ဘာျပန္ေျပာရမလဲ စဥ္းစားေနတုန္း၊ သူက က်ဳပ္အနားတိုးလာတယ္။
“အဲ … အစ္ကိုၾကီး ျခေသၤ႕ .. ဘာလုပ္မလို႕လဲဟင္”
“ဘာလုပ္ရမလဲ .. မင္းကို ငါ စားမလို႕ေပါ႕” လို႕ ေျပာေျပာဆိုဆို .. က်ဳပ္ကို ခုန္အုပ္လိုက္တယ္။
အား…………………………………………………………………………။

၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊

၇။

အဲဒီအိပ္မက္ၾကီးမက္ျပီး လန္႕ႏိုးလာေတာ႕ က်ဳပ္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အျမန္ေျပး၊ မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြ ရိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ရင္ေတြက တဒုန္းဒုန္းခုန္လို႕။ ေၾကာက္လိုက္တာဗ်ာ။ ရိတ္ပစ္တယ္။ မုတ္ဆိတ္ေတြေကာ။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြေကာ။ အကုန္ေျပာင္ေအာင္ ရိတ္ပစ္လိုက္တယ္။
ေၾသာ္..။ လူဆိုတာ စားရကံၾကံဳေအာင္ ေစာင့္ေနစရာမလိုဘူး မလား။ ကိုယ္စားရဖုိ႕ ကိုယ့္ဘာသာ ရွာေပါ႕ဗ်ာ .. လို႕ ေျဖေတြးေလးေတြးရင္းေပါ႕ေလ။
ဒါေပမယ့္ တစ္ခုပဲ။ က်ဳပ္သိလိုက္ရတာက …. ။
ေကသရာဇာမွန္လွ်င္ (စားရကံ ၾကံဳလာဖုိ႕အတြက္)  မုတ္ဆိတ္မရိတ္တဲ႕။



ရင္နင့္ေအာင္
Sep, 2011

Read more »

Posted in: ၀တၳဳတို